Maandagmorgen is meest van tijd het moment dat ik deze column schrijf. Feitelijk moet dat op zondag, maar dan is het druk met andere dingen. Deze maandag is een bijzondere. Het is de verjaardag van Nicole Wigny. CDA-raadslid van deze stad en ons in april zo plotseling ontvallen. Deze maandag is ook de sterfdag van Theo van Gogh, al is het woord ‘sterfdag’ misschien een understatement. Het is de dag van de brute moord op de vreemde dikzak uit Amsterdam. Amsterdammer was hij natuurlijk geworden pas na zijn jeugd in het bedaarde Wassenaar.

Op zo’n voor mij indringende dag schieten er allerlei gedachten door het hoofd. Hoe zouden beide mensen het maken in het ondermaanse? Is het daar een beetje uit te houden? De twee zouden het goed met elkaar kunnen vinden qua humor en waar het de andere geneugten van het leven aangaat. Mochten ze elkaar ergens in de diepe krochten van de eeuwige jachtvelden hebben getroffen, dan staat dat garant voor bulderende grappen, niveau weerwaarschuwing.

Het treurige van vooral deze twee veel te vroeg be- en geëindigde levens vind ik gelegen in de dingen die ze niet meer hebben meegemaakt. Het einde is zo abrupt en zowel Wigny als Van Gogh stonden zo met hun poten in het nu, dat vooral die gedachte me treurig maakt. Het opgroeien van de kinderen. De projecten die voor het moment zo belangrijk waren en die niet konden worden voltooid. Of dat nu raadsvoorstellen waren of films.

De dood van Van Gogh had een onwaarschijnlijke impact op het land en zelfs ver daarbuiten. Deze maandag was het volgens meerdere nieuwsberichten angstwekkend stil op de bewuste plek in Amsterdam. Zou er iemand maandag een bloemetje hebben gelegd bij het graf van Nicole? Het leven gaat in sneltreinvaart door. Iets is even belangrijk, en daarna zakt het weg en is iets anders weer belangrijk. We doen daar in meer of mindere mate allemaal aan mee al probeer ik daar verre van te blijven. Als journalist krijg je overigens snel verwijten van ‘gehypt’ gedrag. Vaak is het uitdelen van zwarte pieten niets meer of minder dan het maskeren van eigen falen. Dat het even gezegd moge zijn.

Terug naar Nicole. Ik ben blij dat haar het afgelopen half jaar een heleboel ellende bespaard is gebleven die ze anders wel had moeten meemaken. Maar aan de andere kant had ze die dingen gewoon wel moeten meemaken. Dat haar vier kinderen haar moeten missen is verschrikkelijk, net zo erg als dat zij haar vier kinderen nu moet missen. Ondanks dat had ze samen met Theo vast een prachtige 46e verjaardag. Omdat Nicole katholiek was, heb ik net wat voor haar wat aangestoken. En ik hoop dat anderen dat ook hebben gedaan.