Na een dag vergaderen over de strategie van je Maastrichtse collega’s en hun ‘shared services’, ‘portfolio management’ en ‘problem based learning’ heb je het wel gehad. Als er dan nog een officieel diner aan vastzit met ontelbare amuses, fazanten, rode bieten en diverse speeches is de pijp echt helemaal leeg. Dus rond middernacht op naar het Vrijthof.

Aangezien je dan een doel moet hebben, besloot ik om het café van Willy Brokamp met een bezoek te vereren. Willy wie? Brokamp dus. Legendarische spits van MVV, het Nederlands elftal en Ajax. Getooid met blonde baard, toen al een cultfiguur. Sinds hij bij Ajax op de ochtendtraining verscheen in galakostuum, rechtstreeks van een bruiloftsfeest, kwam het tussen hem en trainers nooit meer goed. Eerst belde ik nog een vriend uit zijn bed met de vraag waar het café nou precies was. Klaarwakker gaf hij stellig aan dat het café het middelste moest zijn van een rij van twaalf op het Vrijthof. En smeet vervolgens de hoorn neer.

Het bleek het meest linkercafé te zijn in een rij van zes. Aangezien het prima weer was nam ik met twee Amsterdamse collega’s plaats onder de lampen op het terras. Het vreemde was dat de vogels rustig kwetterden in de bomen op het Vrijthof. Dat komt door al het licht daar, een vreemde ervaring waar ik GroenLinks nog nooit over gehoord heb trouwens.

Maastricht heeft dan voor de randstedeling nog de ervaring dat je bediend wordt. Er komt iemand vragen wat je wilt drinken, welke bieren er op tap zijn en wanneer je glas leeg is komt men weer heel snel. Je hoeft ook niet meteen af te rekenen of juist te zoeken naar de ober, wanneer je weg wil. Maar het ging dus om Willy. Hij bleek nog eigenaar van het pand te zijn, maar geen exploitant meer. Hij zat tegenwoordig in 'Cannes' verstond ik de ober, terwijl hij een ‘Keuninkske’ bracht. In Kannen en Kruiken heette zijn etablissement daar.

Met mijn collega’s fantaseerde ik vervolgens een uur hoe het zou zijn daar aan de Cote d’Azur. Willy zittend aan de boulevard onder de palmen. Misschien voetbalde hij nog wel op het strand. Een collega dacht dat het maar een klein bruin kroegje zou zijn, in een achterafstraatje, of misschien een patatkraam met belegde broodjes. De avond eindigde vredig aan de Maas.

De volgende morgen was ontnuchterend. Na een relaas van een Maastrichtse collega over de nieuwste SAP-software vroeg ik hem onder de vlaai naar Willy en vertelde hem waar hij volgens mij tegenwoordig zat. "Dat is niet Cannes, maar Kanne en dat ligt hier vlakbij in België", was zijn lachende antwoord. "Een prima restaurant met vooral jachtschotels, fazanten en konijnen en zo." Afijn, Willy heeft het goed gedaan.