Mijn hele leven woon ik al in de stad. Een groot aantal jaren heb ik in Nijmegen doorgebracht, de laatste vijf in Utrecht. Het dorpse leven heb ik dus niet of nauwelijks meegekregen en ik heb dat ook nooit als een gemis ervaren; het bevalt me prima in het drukke stadsgewoel.

Sinds mijn ouders drie jaar geleden naar een dorp zijn verhuisd, kan ik eindelijk eens een voorzichtige vergelijking maken tussen stad en dorp. Hoewel ik niet bij hen woon, ga ik als brave dochter natuurlijk wel eens een weekendje langs. Dan is de dorpse cultuur heerlijk op te snuiven. Natuur, rust, je fiets zonder slot buiten zetten: allerlei fijne dingen die een dorp te bieden heeft.

Ook de ‘sociale controle’ wordt vaak geroemd als voordeel van het dorpse leven. Het schijnt daar beduidend minder vaak voor te komen dat iemand wekenlang in zijn huis ligt te ontbinden, omdat men elkaar allemaal kent. Dat is natuurlijk een prettige gedachte, maar de keerzijde van deze sociale controle heb ik ook in levende lijve mogen ondervinden tijdens een weekendje bij de ouwelui.

Ik wandelde lekker op mijn gemak met de hond van mijn ouders, Kwiebus, over de dijk. Uit het niets verscheen ineens een vrouw, die zichtbaar aangeslagen mijn kant op marcheerde. Op schelle toon vroeg ze mij wat ik wel niet met de hond van de Brolsma’s aan het doen was. Belangrijk om hier te melden is dat ik de activiteit ‘uitlaten’ aan het uitvoeren was: ik liep en het hondje liep naast mij aan de lijn. Ik liet hem dus geen ingewikkelde circustruc uitvoeren, noch was ik hem met hete olie aan het martelen.

Ik gaf het enigszins voor de handliggende antwoord dat ik Kwiebus aan het uitlaten was, waarna de vrouw mij meedeelde dat ze mij helemaal niet kende. Een uiterst scherpe observatie en vast een logische verklaring voor de felheid van haar reactie. Toen ik mij met naam en toenaam geïdentificeerd had was het in orde en mocht ik doorlopen.

Het is allemaal erg leuk en aardig: deze rust, reinheid en regelmaat van het dorp. De grote, boze stad is daar mee vergeleken natuurlijk te anoniem en individualistisch. Misschien dat ik, als ik later groot ben, graag in een mooi dorp wil wonen, waar iedereen elkaar kent en de supermarkten op zaterdag slechts tot vijf uur open zijn.

Toch ben ik momenteel vooral dolblij dat mensen in Utrecht mij op straat niet gepikeerd komen vertellen dat ze mij niet kennen. In tegendeel: op straat wordt je uitgebreid genegeerd en bemoeien mensen zich over het algemeen met hun eigen zaken. Een hele opluchting, ook voor de hond.