Klik hier voor een vergroting

Tussen dit verlaten industrieterrein en het Amsterdam-Rijnkanaal is een oude doodlopende bevoorradingsweg. Terwijl de camera open staat (een sluitertijd van 10 minuten) kijk ik om me heen en zie tussen de bomen een auto aankomen. Hij rijdt door tot het einde van de weg en parkeert daar. Het licht in de auto gaat aan en even later gaan de koplampen uit.

Het Vrijerslaantje, Lovers Lane, is gecommercialiseerd en is nu een afwerkplek.

Ik sluit de camera, en even later gaat het licht in de auto weer uit. Ik twijfel nog even of ik zal proberen om de auto te fotograferen. Uiteindelijk heb ik geen zin om afhankelijk te zijn van de werktijd van een ander. Daarnaast moet ik dan een ander standpunt zoeken, zodat er niet alleen een mysterieuze auto op staat, maar het ook een mooie foto wordt. Mijn geluk kennende zal ik dan net mijn statief neergezet hebben als de auto weer weg rijdt.

Na een kwartier gaan de lichten weer aan. Het silhouet van de auto verlaat stralend de afwerkplek en ik ben weer alleen in de nacht. Omringd door de oude metalen kolossen, die geduldig op hun sloop wachten.

Ik besluit nog wat rond te lopen tussen de olietanks en voel me weer een kleine jongen die over het fabrieksterrein loopt op zoek naar een open deur of een gat in een hek, of nog beter een luik, om in de tanks te komen. Ik vind het allermooiste: een trap naar het dak van een van de tanks, en ik klim naar boven.

De tank is nog in takt en van de trap ontbreken maar een paar treden, de slopers zijn nog niet aan die tank begonnen. Ik ben minder heldhaftig, of is het minder onvoorzichtig. Ik denk altijd even na of het niet toch gevaarlijk kan zijn. Is het dak nog wel veilig? Niet tegen de reling aan leunen, misschien zijn ze al half doorgeroest. Boven geniet ik van het uitzicht, en loop twee keer voorzichtig rond, afwisselend kijken naar het uitzicht en naar waar ik mijn voeten neerzet.

Het is heerlijk om midden in de nacht op zo'n verlaten uitkijkpunt te staan. Niet dat er veel te zien is, en de meeste aandacht wordt door de lampen van de fabrieksterreinen en de parkeergarages getrokken. Toch moet ik altijd even naar boven om te kijken, of er niet opeens een geweldig standpunt is, vanwaar ik de mooist-mogelijke foto kan maken van het terrein.

Ik loop nog wat rond en vind het beste standpunt voor de laatste groepsfoto van oudgediende olietanks, zonder Lovers Lane. Zo'n bomenrij is van bovenaf lang niet zo spannend.