Een beetje Utrechter kent de Oosterstraat in zijn stad. Die ligt achter het Spoorwegmuseum. Vanaf de Maliesingel de spoorwegovergang Zonstraat nemen en je ziet een prachtige vooroorlogse gevelrij. Bijna on-Utrechts.

En dat klopt ook, dat on-Utrechtse. Want in de zestiger jaren werd er in die buurt driftig onteigend door de gemeente. Slopen was het credo en veel sociale woningbouw er voor terug. Oudwijkers, studenten en krakers sloegen de handen ineen en wilden de sloop van de unieke panden voorkomen. Na jarenlange acties zoals het ledigen van een pot verf op een auto van een gemeentelijk projectleider en politieke discussie ging de gemeente om. Het compromis was dat de gevel van de Oosterstraat behouden bleef. En zo gebeurde het, ik heb het zelf nog gezien dat de gevels overeind stonden en het gedeelte erachter nieuw werd neergezet. Daar mogen we de actievoerders en politiek van die tijd nu dankbaar voor zijn.

Waar een wil is, is ook een weg. Dat geldt ook voor de Van Sijpesteijnkade. Een laatste stukje authentiek Utrecht bij het station. Als het aan het gemeentebestuur ligt dan is het slopen en wordt het een fietsenstalling en een opslagterrein. Bijna raadsbreed wil men het behouden. CDA en ChristenUnie niet. Die wijzen op de contracten met de ontwikkelaar. Brave broeders en zusters van mij. Hebben jullie je wel eens afgevraagd wat het bedrijfsleven doet met afspraken in het stationsgebied? Een geschiedenis van jaren van het voorkomen van echt harde afspraken, zich constant onder voornemens uitwurmen, de gemeente duur laten betalen voor de openbare ruimte, belachelijk lage erfpachtscanon bedingen, uitzonderingen op ruimtelijk beleid vragen (en krijgen) of door economische ontwikkelingen gewoon afzien van eerder met veel poeha gebrachte plannen. Moet je dan als gemeente het sulletje van de klas willen blijven?

Nee, je kan ook eens je tanden laten zien. Die eerste paal in het Stationsgebied mag er van mij zo snel mogelijk in, maar een grotere daad is behoud van de gevelrij van de kade. Zie de Oosterstraat. En voor mijn mede oud-zondagsschoolleerlingen: De titel van deze column valt na te lezen in LvK 124.