Het ging om het beschadigen van de reputatie van het koningshuis, zo begreep ik. Een stel backbenchers uit de Tweede Kamer somde met graagte wat schaduwkanten van de Oranjes op. Projectontwikkelaar zijn in Mozambique, veel vakanties en dus veel vliegen, hoge beveiligingskosten, fiscale sluiproutes van een prinses en zo meer. Aan al dat gedoe moest een einde komen en de premier had die reputatieschade veroorzaakt, was het oordeel. Dat laatste werd met de voorbeelden keer op keer benadrukt door vooral de oppositie en een ChristenUniekamerlid, dat zo te zien te veel buiten de deur at.

Wie veroorzaakt hier de reputatieschade zou ik zeggen. De premier die in vorm schijnt te zijn geweest gaf een beetje toe wat de vliegreizen betreft en verdedigde verder de monarchie. Einde verhaal tot er straks in Mozambique iemand onderbetaald wordt of ernstig wordt aangereden door een lid van het koningshuis.

De reputatie van de DSB is ook al op de helling. Ere wie ere toekomt, Hans Spekman had het er 6 jaar geleden al over. En hij had het fatsoen in NOVA ook GroenLinks en het CDA erbij te betrekken. Zo niet wederom een backbencher, ene Irrgang van de SP. Ziet er uit en praat als controller van Shell en ik stel me voor dat Jan Marijnissen hem ooit een snotneus heeft genoemd. Hij deed het goed voor de SP, door vol op DSB te duiken. Spekman ging het om de oplossing, Irrgang om over de rug van gedupeerden politieke munt uit de problemen te slaan.

Dus het was de week van de backbenchers en reputaties en dat is ook leerzaam. Je kunt namelijk zelf een probleem creëren, daar iemand anders de schuld van geven en na wat gesputter toegeven dat het wel meevalt. Of politiek willen vlammen over de rug van slachtoffers.

En dan was er nog ene Frédéric Mitterand, Franse minister van Cultuur die het in Thailand met jongetjes deed, dat ook opschreef en nu bij het verdedigen van de pedofiel Roman Polanski alsnog onderuit dreigt te gaan. Hoe was het ook alweer: reputaties komen te voet en vertrekken te paard.