zaterdag 21 september 2019
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




Al lachende, erger ik mij
Column
Gepubliceerd: 2009-09-24
door: Quentin van Dinteren








Soms ergeren mensen zich enorm aan elkaar. Dat is vaak simpelweg zonde van de energie en de tijd. Dat geldt zowel voor degene die zich ergert, als voor degene die de ergernis opwekt. Als we de hele dag moeilijk lopen te doen tegen elkaar, dan verliezen we de leuke dingen uit het oog.

Zo zat ik een tijdje geleden in de trein van het centraal station richting Terwijde, nadat ik had besloten een nachtje elders rond te snuffelen. Ik houd wel van een muziekje en aangezien de coupé op een dame achterin na verlaten was, vond ik het een goed idee het volume lekker hard te zetten.

Dat gevoel werd schijnbaar niet gedeeld. Terwijl ik enthousiast met een pen op mijn leuning zat te trommelen, tikte de dame van de verre zijde van de coupé op mijn schouder. Ik deed mijn oordopje uit en nam alvast notitie van haar chagrijnige tronie, die een draak niet misstaan zou hebben.

Of ik die herrie niet wat zachter kon zetten, ze kon zichzelf niet horen denken… Ik slikte de voor de handliggende sarcastische opmerking in en sprak aldus: “nee”. De toelichting die ik daarbij serveerde, zonder garnering, was dat ik er niet van houd als mensen het niet ‘eerst beleefd vragen’. Ik ben zo misselijk nog niet en wil best wat zachter doen, maar dat dient men netjes te vragen.

Tot op de dag van vandaag sta ik nog achter dat standpunt. Maar deze dame – en daar neem ik mijn spreekwoordelijke hoed voor af – had een van de meest geniale reacties klaarliggen. Ze haalde haar schouders op en ging welgeteld twee bankjes achter mij zitten. Vervolgens trok zij haar keel open en, als een ware Brünnhilde, deed zij de iele treinraampjes rinkelen en mijn oren suizen.

Haar operagezang heeft mij toch de resterende minuten van die treinreis vergezeld en staat nog altijd in mijn geheugen gegrift. Men vindt het schijnbaar toch nodig om moeilijk tegen elkaar te doen en zich te ergeren. Ik zeg, als dit dan toch nodig is, laten we het dan vooral op die manier doen; dan valt er tussendoor nog wat te lachen.



Stuur dit bericht door!


© 2007-2012 AllesoverUtrecht