De broekriem aanhalen om de economie op orde te brengen, komt er altijd op neer dat de premies voor de ziektekostenverzekering omhoog gaan, dat er een eigen bijdrage betaald moet worden bij de apotheek, dat uitkeringen bij ziekte, werkloosheid en arbeidsongeschiktheid omlaag gaan of eerder worden afgebouwd naar bijstandsniveau, dat er bezuinigd wordt op thuiszorg, kinderopvang, het speeltuinwerk, speciaal onderwijs voor verstandelijk gehandicapte kinderen. Het geld wordt altijd weggehaald bij de maatschappelijke onderlaag.

Wat mij verbaast, is dat er altijd drastisch wordt bezuinigd op de eerste levensbehoeften van mensen die het toch al niet breed hebben en van een bestaansminimum moeten rondkomen, maar dat er miljarden worden uitgetrokken voor nog veel meer snelwegen, ambtenaren en prestigeprojecten.

Hoe haal je het in je hoofd om, terwijl iedereen de broekriem moet aanhalen, 124 miljoen uit te geven voor een nieuw muziekcentrum terwijl het 'oude' er nog maar 30 jaar staat? In 2006 nam dit college zich voor om het aantal ambtenaren van 3900 terug te brengen naar 3600. Het zijn er inmiddels 4400, exclusief externe krachten, die goed zijn voor ca. 30 miljoen per jaar. Terwijl er gesneden wordt in de laagste inkomens, komt niemand in de gemeenteraad op het idee de pachtovereenkomst met de Jaarbeurs op te zeggen, op grond waarvan de Jaarbeurs nog steeds maar 0,45 eurocent per vierkante meter pacht per jaar aan de gemeente hoeft te betalen, terwijl een marktconforme pachtprijs ruim boven de 100 euro per vierkante meter zou liggen. Ik heb de gemeenteraad al een paar keer geschreven dat de gemeente Utrecht tot 2070 een kleine miljard euro weggeeft aan de Jaarbeurs. Nooit iets op gehoord. En ondertussen bezuinigt de gemeente op de thuiszorg, op kinderopvang en speeltuinen.

RTL4 rapporteerde over wethouders en gedeputeerden die het er flink van nemen: etentjes, taxiritjes, cadeautjes, reisjes. Onze stadsbestuurders krijgen een riante onkostenvergoeding van 600 à 700 euro per maand. Bij navraag blijkt dat ze daar geen verantwoording over afleggen. Als ze hun taxiritjes en etentjes declareren, is er niemand die zegt: ben je al door je vaste onkostenvergoeding heen? Met andere woorden: die 600 à 700 euro, het bedrag waar een bijstandsgerechtigde een hele maand van moet leven (€ 647,54, inclusief vakantietoeslag), voegen ze gewoon aan hun riante maandsalaris toe. En als je daar een briefje over schrijft aan de gemeenteraad, is er niemand die daar een kwestie van maakt. De broekriem aanhalen, dat mogen de laagstbetaalden doen.

Wat politici van GroenLinks en PvdA toch zou moeten aanspreken, is dat wij er eerst voor moeten zorgen dat niemand meer gebrek lijdt, dat er geen gezinnen meer zijn die per maand nog geen 100 euro aan eten kunnen besteden, dat het in verpleegtehuizen niet meer voorkomt dat patiënten uren moeten wachten op verschoning. En dat er voor iedereen een, desnoods bescheiden, woning is. En pas als we zover zijn dat voor iedereen een menswaardig bestaan is gegarandeerd, laten we het dan nog eens hebben over prestigeprojecten en de uitbreiding van het ambtenarenapparaat. Helaas, ook bij GroenLinks en de PvdA gaan het nieuwe muziekcentrum, de nieuwe bibliotheek en de nieuwe stadsschouwburg vóór de mensen die gebrek lijden.

Kees van Oosten