Zo is er niets om over te schrijven, het volgende moment buitelen de onderwerpen over elkaar heen. Dat is het ingewikkelde leven van een stukjesschrijver. Noeste arbeid voor een hongerloontje, maar wel verdraaide leuk. Leuker dan het bedenken van ‘Zuurstof Oplaad Punten’. Misschien kunt u zich die dingen nog herinneren.

Een ludieke actie in het kader van het Actieplan Luchtkwaliteit. De gemeente liet een reclamebureau een leuk campagne-dingetje bedenken voor het onderwerp van de vieze Utrechtse lucht. Er werd een schoolklas ingereden om de dingen met de wethouder en het hoofd verse lucht te onthullen. Ik kan me nog goed hoe de reacties waren in de stad op deze belachelijke manier om een lullig persmomentje te scoren. Ga aan je werk dacht ik toen. Kom niet met onzin. Dat bleek ijdele hoop.

Inmiddels is de destijds verantwoordelijk wethouder door de gemeenteraad uit zijn ambt gezet en blijkt zijn ambtelijk hoofd ruim het drievoudig te verdienen dan De Weger ooit deed. Ik ga hier verder geen waardeoordelen over uitspreken. Wel herinner ik me donders goed dat er in Utrecht de laatste tijd veel heibel is geweest over declaraties en geldbedragen. Een onderwerp waarvan de geest uit de fles is en er ook niet meer in zal gaan. Utrecht weet niet eens precies voor hoeveel geld er jaarlijks externe krachten worden ingehuurd. Het kan 105 miljoen euro zijn, maar kan ook richting de 150 miljoen euro gaan.

De Rekenkamer, het instituut van de gemeenteraad dat gevraagd en soms ook ongevraagd onderzoekjes doet naar het gemeentelijk beleid, kwam eerder dit jaar met een vrij vernietiging rapport over de externe inhuur. Er is daarna een aantal debatjes gevoerd over het onderwerp, maar veel kwam daar niet uit. Belangrijkste boodschap: Raad, bemoei u met Zuurstof Oplaad Punten, scheefliggende stoeptegels, desnoods af en toen met het Muziekpaleis, maar hou op om te zeuren over wezenlijke zaken waar jaarlijks tientallen miljoenen in omgaan. Ik ken een gedegen raadslid die al een decennium bezig is met het Utrechtse aanbestedingsbeleid en met de enorme bedragen die richting bureautjes gaan. Ook hij komt er niet doorheen.

De nieuwe Utrechtse coalitie heeft overigens afgesproken fors te gaan bezuinigen op externe inhuur van dure adviseurs. Jawel: ze beginnen met 1 miljoen per jaar en dat loopt door tot wel 5 miljoen per jaar. Een lachertje van de eerste orde! En het ergste is, ik weet nu al dat dit veel te lage bedrag niet eens gehaald gaat worden. Er is een kleine mits. Her en der voel je voorzichtig dat een paar hele kleine raampjes binnen de gemeente op een kiertje zijn gezet.

Er is wat nieuwe bestuurders aan de slag die ik ervoor aanzie dat ze elders in het gebouw nog wat ramen open gooien. Wie weet dat het daardoor eens lekker gaat tochten in dat mooie oude gebouw aan de gracht. God verhoede dat iemand die ramen weer dichtduwt. Het enige dat een stukjesschrijver kan doen is af en toe een kiezel door de ruiten pleuren. Daarmee verhinder je de snelheid waarmee ‘het raam sluit mannetje’ het stadhuis weer afsluit van de broodnodige frisse lucht.