Dion Bartels, de voor onbepaalde tijd geschorste Utrechtse advocaat, heeft nogal wat wapenfeiten op zijn naam staan. Het laatste is nu meubelverkoper. Ik zeg dat niet uit leedvermaak, eerder uit twijfel tussen bewondering en afgrijzen.

Ik ken hem vanaf 1999 toen hij opeens op het afscheid van oud-wethouder Jaap Zwart in Karel V verscheen. Dat opeens was niet zijn fout, maar die van de toenmalig fractiemedewerker Pim Walenkamp. Die had uit enthousiasme alle nog levende oud-Utrechtse raadsleden uitgenodigd in Karel V, terwijl mijn instructie als nieuwbakken fractievoorzitter was alleen de oud-CDA-raadsleden. Enfin, het was een duur feestje, temeer omdat Jaap Zwart ziek was geworden en zelf niet op het festijn kon komen. Bartels was raadslid voor de VVD geweest en spraakmakend bouwadvocaat.

Op de vastgoedbeurs in Cannes baarde hij ooit opzien door zich twee dagen in een open auto met chauffeur heen en weer te laten rijden op de lange boulevard. Hij plaatste als advocaat van de bewoner een zeecontainer voor de deur van een te ontruimen woning. Hij organiseerde, ik denk ergens in 2003, als tegenhanger van de haringparty een aspergeparty aan de Museumlaan op het gras voor villa Hoogeland. Compleet met springruiters en oxers. Ik weet nog dat ik er vanaf het stadhuis heenliep en aan het eind van de Maliebaan het evenement zag opdoemen. Ik kreeg toen een telefoontje dat er politiek brand was en moest direct terug naar het stadhuis. Geen asperges kunnen nuttigen.

Hij was het, die september 2007 in restaurant Wilhelminapark een diner organiseerde met Rita Verdonk. Zij verklaarde de VVD onzichtbaar in het vreemdelingendebat, Mark Rutte zette haar een dag later uit de fractie. Daarna ging Bartels in het vastgoed, beter gezegd tegen het vastgoed. Hij kwam op, zei hij, voor de kleine luyden, die hun beleggingen zagen verdampen. Toen al ging het verkeerd, hij moest zijn nieuwe kantoor in Papendorp uit. Zocht nog meer de publiciteit door ook uit de auto te bellen dat er een aanslag op hem gepleegd werd, ze hadden hem bij Breukelen van de weg af willen rijden. Het was een noodkreet, want zijn kantoor was eigenlijk al op de fles.

Bartels, die zichzelf graag met Napoleon vergelijkt, zocht net voor Pasen weer de publiciteit. Hij meldde met zijn gezin noodgedwongen verhuisd te zijn van het Wilhelminapark naar krachtwijk Hoograven. En hij was meubelverkoper in Oosterhout geworden. Zijn baas was niet gelukkig met deze berichten van zijn verkoper, maar Dion stond monter de pers te woord. Hij wil topverkoper worden. Ik voorspel u, hij komt terug, net als Napoleon ooit deed. Zijn Waterloo heeft hij nog niet gevonden.

René Verhulst