zaterdag 21 september 2019
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




Gewoontedieren
Column
Gepubliceerd: 2010-04-01
door: Quentin van Dinteren








Bijna iedere dag zie ik iemand voor mijn neus door het oog van de naald kruipen.

Bijna iedere dag zie ik iemand bijna doodgereden worden door van geen kwaad bewuste automobilisten.

Bijna iedere dag zie ik de effecten van de gewoonte die ingeslopen zijn in het menselijke gedrag.

De mensen die ik bijna iedere dag zie verongelukken, ken ik verder niet, maar het zijn gewone mensen die op weg zijn naar gewone dingen. Schoolkinderen, studenten, werkenden. Mannen in kostuum, vrouwen in mantelpak, maar ook sportschoenen, spijkerbroeken en leren jacks. Kortom: mensen.

Deze mensen hebben zich door de jaren heen – zo veronderstel ik – een gewoonte aangeleerd die nu opeens niet meer, of in ieder geval minder, veilig is. Om hun acties te zien, is begrijpen hoe machtig de macht der gewoonte eigenlijk is. En over wat voor een catastrofaal iets zit ik nu te praten?

Als ik naar of van mijn werk loop, kom ik langs de Catharijnesingel, precies waar deze overgaat in de Daalsesingel. Hier bevindt zich een kruispunt waar een maalstroom van fietsers, automobilisten (meestal met auto) en voetgangers elkaar chagrijnig proberen te ontwijken. Iedere Utrechter kent dit kruispunt wel, vlak voor de nieuwe fietsenstalling bij het Smakkelaarsveld.

Dit kruispunt is altijd rampzalig geweest: een regelrechte hel waar de zelfs de meest behendige voetganger nog wel eens een fiets (soms met berijder) tegen zijn smoelwerk mag incasseren. Als het regent, rijden de bussen daar door de plassen en zit je ook nog eens lekker onder de modder.

Sinds enige dagen is de Catharijnesingel lekker opnieuw geasfalteerd, verbreed en weet ik veel wat nog meer. Saillant detail is dat het verkeer, dat voorheen alleen van een kant kwam omdat het een eenrichtingsweg was, nu van twee kanten komt. Helaas is er niet een leuk bordje opgehangen dat dit aankondigt aan de forensen, gewoontedieren als zij zijn.

Zoals iedereen weet, loopt vrijwel iedereen op dat kruispunt uit gewoonte door rood. Ik dus sinds kort niet meer. Iedereen die daar door rood loopt, kijkt namelijk slechts naar een kant, puur uit gewoonte.

Bijna iedere dag zie ik een gewoontedier daar, nietsvermoedend de verkeerde kant opkijkend, bijna onder de wielen van een bus of auto lopen.

Bijna iedere dag is dat wachten tot het voor mijn ogen een keer goed misgaat.

Quentin van Dinteren


Stuur dit bericht door!


© 2007-2012 AllesoverUtrecht