Twee weken geleden belde de vice-voorzitter van de landelijke CDA-programmacommissie mij met het verzoek een bijdrage te leveren ten aanzien van onderwijs aan het verkiezingsprogram 2010. De boodschap was duidelijk. Het moest binnen twee dagen, het moest kort en het ging om bezuinigen en bezuinigen. Ik bracht nog in dat je niet de verkiezingen in moest willen gaan als kampioen bezuinigen, maar de verbinding was al verbroken. Ja, het moest echt heel snel.

Ten aanzien van speciaal onderwijs bedacht ik die avond dat er een strengere indicatiestelling zou moeten komen. Niet zomaar ieder druk kind of licht autistische leerling dat rugzakje en dat er voor de leerlingen met ernstige gedragsstoornissen en leerproblemen open eind financiering vervangen moet worden door budgetfinanciering. Dan gaan scholen ook effectiever werken. En dit laatste was trouwens al besloten door Sharon Dijksma. In het basis- en voortgezet onderwijs wijzigde ik niets. In het (V)MBO wel; meer vakcolleges, de moderne ambachtsschool en ook het hoger onderwijs zou je effectiever kunnen laten werken door budgetten iets te korten, collegegeld wat te verhogen en studiefinanciering sterker afhankelijk te maken van de studievoortgang. Studenten gaan dan harder werken en universiteiten en hogescholen krijgen de behaalde diploma’s sneller betaald. Ik zette mijn bijdrage om in programmaretoriek met woorden als talent, samen, slagvaardig en innovatie. Druk op de knop en weg was mijn A4. Twee dagen later was ik het alweer vergeten.

Net voor de paasdagen valt het CDA verkiezingsprogram 2010 op de mat. “Slagvaardig en Samen” heet het. Onder de kop een lerend en innovatief Nederland stond het onderwijsgedeelte. Mijn ogen vliegen over de verschillende alinea’s, verdraaid het zijn bijna letterlijk mijn teksten.

Ik vraag me af of ik hier nou trots op moet zijn of dat al die partijprogramma’s met voorstellen voor miljardenbezuinigingen zo snel in elkaar gezet worden. Je belt wat expert-partijgenoten en timmert even je programma in elkaar. Ik vrees dat het zo gaat. Zo had bij D66 een ex-commerciële omroepman bedacht om 200 miljoen te bezuinigen op de publieke omroep. Alexander werd gebeld en trok het terug. En wat te denken van politici die aangeven dat er wel op de politiek bezuinigd kan worden. Een kleinere Tweede Kamer, minder of geen provincies en grotere gemeenten, dus veel minder gekozen vertegenwoordigers. Ach, ze bezuinigen op hun opvolgers, want als het al doorgaat dan moet ook nog de grondwet gewijzigd worden en dat duurt al snel vijf jaar.

René Verhulst