zaterdag 21 september 2019
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




Propere introducties
Column
Gepubliceerd: 2010-04-15
door: Quentin van Dinteren








Trots vertelt de jongen die tegenover mij zit in de trein ieder detail van zijn leven. Ik toon mij niet geïnteresseerd, maar schijnbaar wil hij zijn verhaal kwijt. Weemoedig kijk ik uit het raam en hoop snel aan te komen op mijn bestemming. Reizen per trein kan af en toe zo vervelend zijn. Ik pik flarden van zijn verhaal op, maar lever geen commentaar, hopende dat zijn monoloog spoedig ophoudt.

De jongen vertelt verhalen met namen erin. Namen van mensen die ik niet ken. Nu kan ik er prima tegen als in een conversatie een – voor mij vooralsnog onbekende – partij wordt geïntroduceerd, maar dat dient dan wel volgens de regels te gebeuren. Je hoort dan te zeggen: “Toen ging ik met Mikhail, die bij ons op de varkensfokkerij de sfeermuziek verzorgt, helemaal naar Sittard om een linnentas in de fik te steken.”

Dát is een propere introductie. Maar deze beste jongen riep maar wat namen. Hij noemde dan – zonder introductie – een Rik, of een Hendrikus, of een Adelbert, alsof ik dan meteen moet roepen: “Och, je bedoelt dikke Adelbert? Die ene met zijn verrotte leprapink? Of bedoel je soms Adelbert uit Hendrik-Ido-Ambacht, je weet wel, die ene die altijd met een Vikinghelm op zijn kop loopt? Dat is me toch dolle worstendraaier!”

Ik kijk zwijgzaam naar mijn telefoon terwijl hij vertelt over die ene keer dat Giuliano uit Hurdegaryp zeventien rolschaatsen had meegenomen naar de bruiloft van bolle Lobke in Weert omdat hij dacht dat er aardappeltaart zou zijn. Of zoiets. En terwijl ik zwijgzaam mijzelf probeer te vermaken door te kijken of het daadwerkelijk 60 seconden duurt voordat de klok op mijn telefoon een minuut verspringt, bedenk ik mij iets.

Ik bedenk mij dat deze jongen, ondanks al zijn vrienden die hij zonder introductie opnoemt, waarschijnlijk heel eenzaam is. Hoe kun je anders in de trein gaan lopen zwetsen tegen een wildvreemde die duidelijk niet geïnteresseerd is? Het lijkt mij dat al deze Adelberten, Giuliano’s en Lobkes hem eigenlijk helemaal niet zo graag zien. Eigenlijk is dat rot…

Ik besluit mijn telefoon weg te steken en actief deel te nemen aan zijn gepraat. Wanneer ik een half uur later de trein verlaat, heb ik nog best een onderhoudend gesprek gehad. (En een hoop geleerd over Adelbert, Giuliano en Lobke.) Ik heb hem echter niet mijn naam verteld. De reden waarom lijkt mij duidelijk…

Quentin van Dinteren


Stuur dit bericht door!


© 2007-2012 AllesoverUtrecht