Het kan geen toeval zijn, het mooiste en blauwste weekeinde van de laatste tijd en geen vliegtuig in de lucht. Een asregen heb ik overigens ook niet waargenomen, maar dat kan aan mij liggen. Soms is iets er ook, als je het niet kan zien.

Evengoed vervelend als je dagen vastzit op een gemiddelde luchthaven. Naast een ziekenhuis ongeveer de minst aanlokkelijk plek voor een paar dagen verblijf. Een ziekenhuis heeft in de regel fatsoenlijke bedden. Ik zag op Schiphol mensen op lullige matrasjes in de vertrekhal liggen. Gezellig, een familie met wat kleine kinderen en een zuigeling. Horror. Ik bedoel, het is geen natuurramp, maar als ouders met kleine kinderen wil je niet vastzitten op een luchthaven. Het geeft weer eens aan hoe we in de westerse wereld totaal afhankelijk zijn geworden van vervoer, communicatiemiddelen en elektriciteit. Als internet een uur uit de lucht is vanwege een storing moet je voor de gein eens via je mobiel Twitter volgen. De verwensingen zijn niet van de lucht. Een stroomstoring van een paar uur is welhaast een ramp. Over een storing op het mobiele netwerk maar te zwijgen. Dan draait alles in de soep.

Een weekje geen vluchten leek mij vooral een verademing voor de mensen rond Schiphol. Eindelijk eens vakantie in de eigen tuin. En dat met dit weer: het is ze gegund. Een weekje vakantie. Dat hebben de meeste onderhandelaars die ons vrijdag een nieuw collegewerkprogramma schonken ook opgenomen. Ook hen is het gegund. Weken intensief spreken over de nabije toekomst van de Domstad lijkt me geen sinecure. Zeker niet als er nog wat oud zeer is weg te werken. Een hernieuwde samenwerking tussen vooral GroenLinks en de PvdA zal bij beide partijen niet direct op nummer een van het verlanglijstje hebben gestaan. Maar de kou is uit de lucht gepraat door de aimabele Limburgse formateur Tof Thissen en D66 paste er mooi tussen als stootkussen. In de krant 'Ons Utrecht' voldoende leesvoer over alle nieuwe gezichten en nieuwe inzichten.

De vraag blijft hoeveel je in vier jaar kan betekenen voor een stad van 2000 jaren. Het is en blijft een druppel op de gloeiende plaat van de tijd en over vier jaar gaan anderen het weer heel anders doen. Vier jaar is in de steeds complexere maatschappij feitelijk te kort. Dat memoreerde de vorige burgemeester Annie Brouwer zo mooi tijdens haar afscheidsspeech eind 2007. Vijf jaar zou beter zijn, maar in dit land verandert er op het gebied van de democratie nooit wat. Zelfs het afscheidscadeau dat Brouwer van de stad kreeg wordt pas deze zomer in een Leidsche Rijns park geplaatst. Zo traag gaat alles.

Terwijl de tijd wel snel gaat. Maandag was het alweer een jaar geleden dat raadslid Nicole Wigny ons ontviel. Ik zou haar beschouwing op het afgelopen jaar graag horen. Met een paar goede flessen wijn, wat balen shag en lekkere hapjes. Gezellig op een lenteavond in de tuin, zonder vliegtuigen boven ons. Daar dacht ik zondag aan met die wijn en die shag in die tuin.

Wouter de Heus