vrijdag 25 mei 2012
Versie 3.00
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




Verbroedering
Column
Gepubliceerd: 2010-04-06
door: Elize & Liske








Barry, die graag op een zo kort mogelijke termijn een gehoorbeschadiging blieft en daarom zijn walkman op een bijzonder hoog volume zet. Quincy, die harde boeren laat en zijn territorium graag afbakent door prachtig besmeurde schoenen op zoveel mogelijk bankjes te plaatsen. En laten we Samantha niet vergeten, die het fijn vindt dat een optimaal aantal medepassagiers kan genieten van haar luide gesprekken, of (in het geval van sommige Samantha’s) het gebrek daar aan.

Jazeker, irritatie bestaat in alle soorten en maten wanneer men met de trein reist en het hoort er natuurlijk een beetje bij. Toch is er gelukkig ook wel eens een warme vibe te voelen in de trein. De gevleugelde uitspraak: ‘Dames en heren, wij kunnen helaas nog niet vertrekken, want wij zijn onze machinist kwijt’, is inmiddels een klassieker. En hoewel deze mededeling bij mensen die echt op hete kolen zitten vast irritatie opwekt, hoor je het merendeel van de trein vooral lachen en kijkt men elkaar guitig met rollende ogen aan: ‘Die koddige NS weer, met hun malle fratsen.’

Laatst heb ik persoonlijk voor een warme vibe in de trein gezorgd. Ik moest van Amsterdam naar Utrecht en het was een zooitje op station Amsterdam. Conducteurs met boze, rode hoofden, treinen die alle kanten op gingen, maar niet de juiste, niemand had enig idee wat er aan de hand was. Reizigers voor Utrecht konden alleen met een stoptrein gaan, die daar heerlijk op zijn gemakje ruim een uur voor uittrekt.

Gedwee stapten de Utrechters in de goddeloze stoptrein, één daarvan was op harde toon aan het bellen. Hij vertelde zijn gesprekspartner dat het nog ‘heel lang zou duren’ voor hij in Utrecht aan zou komen. Net op dat moment versprongen de borden buiten en werd de stoptrein, als ware het de magie van Hans Klok, ineens een intercity. Aangezien de jongen te druk was gillen in zijn telefoon kreeg hij deze schitterende wijziging niet mee, en blijf hij maar roepen dat het allemaal lang zou duren.

Hij hing op en ik besloot hem uit zijn lijden te verlossen. Hij was uitzinnig van vreugde, net als de rest van de coupé die de verandering blijkbaar niet had meegekregen. Tijdens de beschaafde 20 minuten die de trein er over deed om in Utrecht aan te komen keek de hele coupé elkaar voortdurend met een liefdevolle blik aan. Ondanks het feit dat Samantha op dat moment over haar nieuwste SOA-aanwinst begon, was er toch sprake van een ware verbroedering in de trein.

Elize


Stuur dit bericht door!






© 2007-2012 AllesoverUtrecht