zaterdag 21 september 2019
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




Gemakzucht
Column
Gepubliceerd: 2010-08-13
door: Quentin van Dinteren








Ik zal niet snel toegeven dat ik geen held ben. Over het algemeen ga ik ervan uit dat ik redelijk voor mijzelf op kan komen en niet al te snel bereid ben om – zonder wederwoord – een belediging te incasseren. Ik denk dat veel mensen zichzelf zo zien. Maar er is een situatie wanneer dit anders is, wanneer ik beledigingen tolereer...

En dat is wanneer ik alleen, op mijn sokken, met mijn handen mijn broek omhoog sta te houden, ontdaan ben van al mijn eigendommen en omringd ben door piepende machines. Een vrouw die twee keer zo klein is als ik, heeft net mijn deodorant afgepakt en loopt nu eens lekker door mijn privé-spullen te snuffelen en ik durf er niets aan te doen.

Inderdaad, op het vliegveld. Op het vliegveld ben ik duidelijk minder mans. Als ik mijn broek dan omhoog sta te houden en gefrustreerd gadesla hoe een of andere kwijlende debiel in uniform door mijn portemonnee aan het pluizen is, vraag ik mij eigenlijk af dit het wel waard is...

Tuurlijk, je bent sneller op de plaats van bestemming, veel sneller dan wanneer je fietst, rolt of zijwaarts loopt zoals de Ezoötische Pleisterkreeft (zoals ik pleeg te doen). Maar je wordt aan zo’n vernederend onderzoek onderworpen dat het je daadwerkelijk in je waardigheid lijkt aan te tasten.

En met de bodyscan wordt dit allemaal een stuk beroerder. Ergens in een achterkamertje zit nu het personeel met een emmer popcorn eens goed te kijken hoe je er onder je kleertjes uitziet... en of je toevallig een pistool in je anus hebt gepropt, of weet ik veel waar ze op letten. En schijnbaar zijn er nog een paar vliegvelden waar die beelden opgeslagen worden ook.

En dan neem ik mij voor om niet meer te vliegen. Ik zal de volgende keer desnoods een elektrische rolstoel kapen of mezelf per fax naar het buitenland versturen. Maar ik ga niet meer drie uur van tevoren aankomen om vervolgens met mijn broek op half zeven, zonder schoenen, scheef te loeren naar een kippige chagrijn die mijn aftershave en deodorant loopt te jatten.

En al helemaal niet terwijl een afgeragde draak in een kamertje drie meter verderop mij in al mijn naakte glorie loopt op te nemen voor het nageslacht, voor ik het geval ik een half arsenaal aan antitankwapens in mijn onderbroek en twee kilo explosieven in mijn sokken heb gestouwd...

En dan bedenk ik mij altijd weer dat je met het vliegtuig in een uurtje of twee in Italië kan staan...

Quentin van Dinteren


Stuur dit bericht door!


© 2007-2012 AllesoverUtrecht