U wist al dat de afgelopen vier weken de Amsterdamse metro tussen Amstel en het Centraal Station per ongeluk door de gemeente was gesloten. Men zoekt de komende tijd uit hoe dat zo is gekomen. Ik houd u, wanneer het interessant is, op de hoogte. Als forens naar de hoofdstad hoort u mij niet klagen. Die pendelbussen kwamen echt om de drie minuten. Een ijverig GVB’er loodste je erin en zes of zeven minuten later was je op de bestemming. Net genoeg om de Spits en Metro te lezen die op een stapeltje in de bussen lagen. Chauffeurs die je groeten, er was er ook eentje die op me bleef wachten terwijl ik nog over moest steken. Dat had ik zelfs in Utrecht nog nooit meegemaakt. Het heeft twee miljoen euro gekost die bussen, maar dan heb je ook wat. Er gaan zelfs al stemmen op om die Noord Zuidlijn voor de metro te vergeten en deze pendelbussen te laten rijden.

In de bus zie je ook meer dan in de metro. Daar is je zicht meestal beperkt tot andere kantoormuizen, joggingbroeken, kindmoeders, Femke Halsema, Frits Bolkestein, bilspleten en lamstralen die met hun fiets in de metro reizen. Nu zag ik elke ochtend op de Wibautstraat de ontmantelde kantoren van De Volkskrant en Trouw. Eens was dat Fleet Street van Amsterdam. Journalisten verdienden daar hun brood, vergaderden met hun redactie en de krant rolde er van de persen. Het bruiste er, de democratie werd gecontroleerd. Nu zijn er in de halflege gebouwen startende bedrijfjes gevestigd, die hun naam op de ramen hebben gespoten, de tuin is overwoekerd en een ROC gebruikt een gedeelte. Het is de teloorgang van de papieren krant in beeld.

Dat laatste werd recent nog eens bevestigd door de nu 80-jarige Rupert Murdoch. Deze mediatycoon is eigenaar van onder andere de Times en de New York Post. Ook die worden steeds meer internetkrant en dat is bewust beleid. Ook die redacties zullen wel verhuizen naar een kantoor aan de rand van de stad, veel minder mensen en vierkante meters nodig. Vroeger was een krant een herkenbaar stuk papier, je wist waar het gedrukt was en wie er aan gewerkt hadden. Het klinkt misschien wat melancholisch voor een columnist van een internetkrant, maar zo voelt het ook. Afijn morgen weer met de metro.

René Verhulst