En we zijn weer los. De vakantie is voorbij gevlogen. En hoewel onze oudste nog een weekje extra heeft omdat hij naar de brugklas gaat was hij maandag toch vroeg op om zijn jongere broertje, die ook al zonder veel moeite tijdig wakker was, mee naar groep 6 te brengen. Houden zo mannen. En daarmee is de lange run richting kerst begonnen. Kerst, een woord dat ik liever nog niet uitspreek. Laten we vooral de hoop op een schitterende Indian Summer niet tarten.

De komende maanden worden heel belangrijk voor het nieuwe Utrechtse college van GroenLinks, PvdA en D66. Het speelkwartier is voorbij, de inwerkperiode is afgelopen. De zes wethouders, waarvan vier onervaren, zullen kleur moeten bekennen. Welke kant duwen ze Utrecht op. Daarbij zal met afgrijzen naar Den Haag worden gekeken. Een rechts kabinet was waarschijnlijk het laatste waarop ze hadden gehoopt en gerekend. Was het ‘paars-plus’ geworden dan lagen er talloze lijntjes van Utrecht naar Den Haag. En wat mij betreft hadden ze in Utrecht de VVD erbij gehaald om helemaal gelijkgeschakeld te zijn. Maar de kans is levensgroot dat voor het eerst sinds mensenheugenis geen enkele van de Utrechtse collegepartijen een vriendje in het kabinet heeft zitten. Dat kan nog lachen worden want dat zijn ze rond de Oudegracht niet gewend. Wat mij betreft heeft zoiets een behoorlijk verfrissende kant. Het zal pittig zijn maar van die altijd aanwezige inteelt zijn we mooi verlost. Ga het maar op eigen houtje doen. Laat zien uit welk hout je bent gesneden en maak heldere keuzes in een tijd zonder dat het geld tegen de plinten klotst. Utrecht had de afgelopen vier jaar veel te veel poen en God mag weten waar het allemaal gebleven is. Minder is soms echt meer.

En ondertussen broeide het de hele zomer in ambtelijk Utrecht. Toen Leefbaar Utrecht in 2001 het stadsbestuur in kwam werd er gesproken van een ambtelijke schraplijst. Er zou zwaar gesnoeid worden in de ambtelijke top. Die schraplijst bestond helemaal niet, maar de angst was er niet minder om. Op dit moment schijnt die lijst wel degelijk te bestaan maar hoor je er in de openbaarheid niets over. Toch, wie onder het maaiveld het oor te luisteren legt hoort het zoemen. De komende maanden staat er veel te gebeuren op personeelsgebied en dat is maar goed ook. Het wachten is op de benoeming van een nieuwe gemeentesecretaris die het betere snoeiwerk moet gaan uitvoeren. Tot dat een feit is, blijft de stroom aan roddel en achterklap oorverdovend al is het volstrekt onduidelijk wie mag blijven en wie moet gaan. maar dat er de komende maanden heel wat mensen opeens met vervroegd pensioen gaan is zonneklaar. Ik zal eens nagaan hoe goed de pot van de afvloeiingsregelingen is gevuld.

Over Leefbaar Utrecht gesproken. Die partij houdt ermee op. Een vreemde keuze. Utrecht is gebaat bij een stevige inwonerspartij. Hoe zo’n club heet is mij om het even, als er maar goede gasten inzitten. En die zaten er bij LU. Uithuilen en opnieuw beginnen zou ik zeggen, maar stoppen is geen optie.

Wouter de Heus