Allerlei deskundigen beweren dat er maar gestopt moet worden met het wijkgericht werken door de gemeente. Hun kritiek is vooral dat het om veel losstaande activiteiten gaat, die naar willekeur gesubsidieerd worden. Wanneer de subsidie ophoudt te bestaan dan valt ook het project weg en ben je niks opgeschoten.

Zo verdwijnen dan het voorlezen voor allochtone kinderen, de discoavond, de straatbarbecue en het wijkfestival in het zwarte gat. Dezelfde deskundigen zeggen vervolgens dat je al dat geld beter had kunnen inzetten voor de hele stad door bijvoorbeeld meer maatschappelijk werkers aan te nemen of mooie speelplaatsen aan te leggen. Zij vinden dat het geld naar de wijken gewoon verdampt.

Ik ben het er niet mee eens. Geld voor maatschappelijke activiteiten is wat anders dan geld voor een weg of een lantaarnpaal. Je kunt letterlijk zien waar dat geld aan is besteed. Bij sociale activiteiten is dat veel minder het geval, je mag hopen dat het helpt om bewoners te steunen en het samenleven in de buurt te bevorderen. Mensen als motor van de samenleving, heb ik dat ooit in een gemeentelijke nota genoemd. Je kunt het geld in de wijk ook gebruiken om particulieren en bedrijven te stimuleren wat meer zelf te doen in de wijk. Gelukkig gebeurt dat ook, er zijn bloeiende buurtverenigingen waarvoor men contributie betaalt en bedrijven en fondsen willen ook wel eens wat sponsoren. En een laatste punt voor het wijkgericht werken; de bewoners zien dat de gemeente wat voor hen doet en niet alleen maar een bureaucratische moloch is die OZB-aanslagen verstuurt en dwarsligt bij vergunningen. Een klein beetje de maakbare samenleving in de buurt, zo moet je het zien.

En wat betreft dat verdampen, dat gebeurt ook bij de harde infrastructuur. Als het waar is dat de voor 1 miljard aangelegde tunnel voor de A2 bij Leidsche Rijn, die helemaal gereed is, de komende jaren nog niet open mag vanwege een discussie tussen de gemeente en het rijk, dan wil ik wel eens weten wat dat kost. Daar kun je heel wat activiteiten in de wijk voor betalen.

René Verhulst