Sinterklaas en zijn immer aanwezige schimmel hebben ons koude kikkerlandje nog niet verlaten of de volgende grijsaard staat al weer op de stoep. Het is bijna kerst, en dat merken we aan de terugkomende kerstfacetten: kerstkransjes, kerstbomen, de kerstman, dikke radiodj’s in een glazen huis, en natuurlijk de kerstkaarten.
Ik hou erg van kaarten, maar liever niet gestuurd omdat de aanleiding was dat de verzender het idee had dat het volgens de sociale context nodig was om die kaart te sturen. Kaarten voor je verjaardag, vanuit een vakantieadres of voor kerst zijn erg leuk, maar verzonden omdat de zender het idee had dat het zo hoorde. Een berichtje zonder aanleiding is uiteindelijk het leukst.

Gezien je kaarten zonder aanleiding als normale sterveling niet vaak krijgt, moet je het dus toch van de kerst hebben. En dat is ook prima, want het altijd weer vertederend om van je oma, tante, of andere mensen zonder computer te horen te krijgen dat ze je een fijne kerst wensen, soms zelfs een gelukkig nieuwjaar. Maar waar ik niet en nooit op zit te wachten, zijn digitale kerst e-cards.

Deze kerst e-cards hebben zo weinig waarde, dat het bijna denigrerend is om er één te krijgen. Zeker via hyves. Onlangs ontving ik via hyves een kerst e-card van een meisje dat vroeger bij mij op de basisschool zat en die ik toen ook al niet bijzonder aardig vond. Ze had me een kerstkaart gestuurd, maar niet de moeite genomen om de rest van de adressenlijst op onzichtbaar te zetten. Zo kon ik dus zien dat ze niet alleen mij, maar ook Ouwe Gerrie en Gekke Tonnie een fijne kerst toewenste.

Soms verlang ik terug naar vroeger, toen de brieven nog met paard en wagen bezorgd werden, en vol persoonlijke teksten stonden. Daar was je van verzekerd, anders had de zender nooit zoveel moeite gedaan om ‘m te versturen. En Gekke Tonnie kreeg gewoon z’n eigen brief.

Elize