woensdag 18 september 2019
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




Auto vergeten, dakhaas?
Column
Gepubliceerd: 2010-02-19
door: Quentin van Dinteren








Loop door om het even welke stad en je zult mensen zien die tegen zichzelf praten. Misschien is het die langharige knul die altijd door de Voorstraat loopt, of die oude man met die baard die ik wel eens op de Lange Jansstraat tref. Zij hebben hun gelijken in iedere grote stad en zijn vaak enorm bekend onder de lokale bevolking.

Soms maken ze wilde gebaren en schreeuwen ze opgewonden om zich heen. Dan zijn er spannende dingen aan het gebeuren in hun hoofd. Soms breken ze door de vierde muur van hun onbedoeld komische act heen en gillen ze naar willekeurige voorbijgangers die dan het welbekende “voor je kijken, doorlopen”-beleid toepassen...

En groot gelijk hebben die voorbijgangers, want ik schrik zelf ook altijd als een dergelijk sujet weer uit een steegje komt strompelen en mij gillend beschuldigt van een pact met de duivel of mij de huid vol scheldt omdat ik ze in de weg loop. Een discussie op gelijke voet lijkt dan niet mogelijk. Dan kun je het beste “let’s agree to disagree” denken en doorlopen.

Maar soms wordt mijn aandacht getrokken door andere mensen die in zichzelf lijken te keuvelen. Als ik dan zie dat zij een mobiele telefoon vasthebben, is mijn onderbewuste geprogrammeerd hun gepraat te accepteren en te negeren. Lekker in een mobiele telefoon gillen, is immers sociaal geaccepteerd, dus daar ga ik ook niet moeilijk over doen.

Helaas heb je dan ook nog het kaliber mensen die een handsfree-set hebben, maar schijnbaar hun auto vergeten zijn. Nonchalant lopen ze over straat te praten, te lachen of te schreeuwen. Zij trekken mijn aandacht, maar mijn onderbewustzijn heeft hen nog niet geaccepteerd omdat het niet duidelijk is dat ze aan het bellen zijn.

En dan gaan dezelfde alarmbelletjes bij mij aan als wanneer er een klapwiekende zwerver voor mij verschijnt en kraaiend aan mij verkondigt dat hij bang is voor chocoladepasta. Oftewel, ik schrik. Ik stel dan ook voor dat mensen die handsfree bellen zonder auto en mensen die willekeurig gillen zich op een of andere wijze van elkaar onderscheiden zodat ik weet van welke ik moet schrikken.

Wellicht kunnen die bellers in een metalen voertuig gaan zitten of een rechthoekig voorwerp met hun verder onbenutte handen tegen hun oor houden. Gewoon zodat ze makkelijk te herkennen zijn...

Quentin van Dinteren


Stuur dit bericht door!


© 2007-2012 AllesoverUtrecht