Elke keer probeer ik het weer. Nog een paar minuten om de trein te halen, dus hoog op de pedalen richting station. En daar sta ik vervolgens een kwartier te speuren naar een lege plek in het rek. Knullig sta ik te wachten als ik iemand zijn slot zie openmaken (een plek, een plèk!) - alsof ik een mooie plek kan veroveren voor een toneelvoorstelling. En het voelt nog knulliger als blijkt dat deze persoon zijn fiets juist op slot zèt.

Uit frustratie heb ik mijn fiets een keer tegen een lantaarnpaal gegooid, maar dat kwam me duur te staan. Twaalf euro vijftig om precies te zijn. Want fietsen tegen een lantaarnpaal - en eigenlijk alle fietsen die ook maar enigszins buiten de rekken dreigen te vallen of er bijzonder verlaten uitzien - worden door de fietsknipteams meegenomen naar een depot aan de Kanaalweg. Vorig jaar werden er in Utrecht vijfduizend fietsen weggeknipt. En afgezien van dat lantaarnpaalincident vind ik dat best een goede zaak.

Er staan namelijk heel veel weesfietsjes in het rek, achteloos gedumpt door de eigenaar, die mijn fiets hinderlijk in de weg staan bij het bemachtigen van een plek. En niet alleen mijn fiets, maar duizenden andere. Er komen namelijk steeds meer mensen met de fiets naar het station. Die denken lekker gezond bezig te zijn, maar komen dus bedrogen uit.

Want extra stallingen kan de gemeente niet voor elkaar krijgen, dus met de bus komen loont. Ik heb inmiddels een nieuwe tactiek. Niet de meest respectabele, overigens. Want ik trek, na schichtig links en rechts te hebben gekeken, gewoon een losse fiets uit het rek en parkeer de mijne er in. Mocht je deze tactiek ook willen toepassen, prima, maar blijf dan wel van die paarse verZINsels-fiets af!

An


verZINsels.com