Inmiddels heeft iedereen het er over; de vogeltjes fluiten wat harder, als je je handschoenen ergens laat liggen vriezen de vingertopjes niet direct van je handen af, je gaat niet meer drie keer per dag op je gezicht omdat strooizout voor fietspaden niet relevant lijkt…jazeker, het wordt weer lente!

Goed, het is pas sinds een week, maar mijn zomerjas hangt alweer op een bereikbare plek. Ik zie mezelf al ergens op een mooi terras in het centrum zitten. Gezicht richting de zon, een warme gloed op de wangen en een koud drankje in de hand.

Helaas hebben we deze week slechts mogen genieten van de eerste lente-tekenen in Utrecht-style. Utrecht wordt namelijk het ‘piesgat van Nederland’ genoemd en het moge duidelijk zijn waarom. Ik weet niet of de hypothese compleet Erwin Kroll-proof is, maar in Utrecht schijnt het in vergelijking met de rest van Nederland verdacht vaak te regenen.

Wel werd mij duidelijk dat de eerste tekenen van de lente in kleine stapjes zullen komen. Eerst wekenlang regen, dan misschien nog wat natte sneeuw, en dan wellicht toch een paar voorzichtige zonnestraaltjes. En dan gaat het echt los, wordt het zomer en gaan we elkaar puffend en bezweet aankijken terwijl we het te warm hebben.

Mij maakt het niet uit. Ik wil die laatste paar weken winter nog wel even uitzitten, zolang ik maar zeker weet dat de lente daarna echt begint. Utrecht-style of niet.

Elize