Het is diep in de nacht, vroeg in de ochtend eigenlijk, en er dient na de nodige biertjes nu de nodige vette troep naar binnen gewerkt te worden. In de snackbar op de Neude staan we in de rij om onze bestelling te doen. De ruimte is vol sfeer door het felle tl-licht. Het laat de uitgelopen make-up van menig vrouw een stuk beter uitkomen. Er wordt her en der wat geschreeuwd, maar dat hoort erbij, want iedereen is gezellig aangeschoten en doldwaas beschonken.

De jongens achter de toonbank werken zich drie slagen in de rondte. Het is bloedheet achter de frituur en de bestellingen blijven maar komen. Sommige klanten worden een beetje ongeduldig, het gaat niet snel genoeg en ze hebben trek. ‘Nog maar eens wat schreeuwen’, denken veel klanten, ‘dat zal vast wel helpen’.

De jongens die hard aan het bakken zijn vinden het niet zo prettig dat er de hele tijd naar ze geschreeuwd wordt. Het is al lastig zat om uit het gebrabbel een duidelijke bestelling te filteren, laat staan als deze vijf keer op een andere manier herhaald wordt. Dan begint een klant zo hard te schreeuwen dat één van de jongens licht geïrriteerd raakt en vraagt of de klant even zijn mond kan houden. Dit blijkt de klant niet te kunnen.

Zeer onverwacht kunnen de vrienden van deze klant dit ook niet, dus begint de hele groep nu op een prima hoorbaar decibel tegen de jongen te schreeuwen. Hij moet namelijk geen grote bek hebben en gewoon zaken in het frituur gooien, zoals ze hem toch duidelijk hebben opgedragen. De collega’s van de jongen proberen de zaak nu te sussen en de jongen houdt zijn mond.

De groep klanten begint te lachen, overtuigd van hun victorie, en nemen daarna vol trots de gefrituurde waar in hun knuisten. De jongen achter de toonbank kijkt niet blij, maar besluit het er maar bij te laten. De groep vertrekt onder luid gejoel en de hopman van het stel gooit bij het afscheid als gebbetje nog een kroket op de grond.

De jongen achter de toonbank ruimt de kroket op en even is het rustig. Tot de volgende groep dronken klanten binnenkomt.

Elize