Klik hier voor een vergroting

Ik was blij verrast toen ik vorig jaar las van het idee om op het Domplein het middenschip van de Dom weer op te bouwen. Zoals die ooit geweest is, maar dan van glas. Het formaat zou gelijk zijn aan de originele Dom, maar de materialen zouden modern, functioneel en ruimtelijk zijn. Hierdoor kunnen veel mensen op hun eigen manier van de Dom kunnen genieten.

Toen het middenschip met steigers was nagebouwd in 2004, had ik een vergelijkbaar idee. Niet uitgewerkt, het was gewoon een idee, een fantasie die je krijgt als je op het Domplein loopt. Ik zag het helemaal voor me, glas, metaal en andere moderne materialen. Ik besprak het met m'n vrienden. Die vonden het een goed plan en zeiden dat ik het moest uitwerken en indienen bij de gemeente. Dat vond ik weer te ver gaan. Eigenlijk was het gewoon te veel werk, en werk waar ik niet in thuis ben.

Onlangs kwam er weer iemand met een idee om de Dom gewoon te herbouwen. Dit keer met originele materialen en authentieke gereedschappen. Dat is misschien nog wel mooier. De Dom zien, zoals die bedoeld was. Indrukwekkend, groot in robuuste materialen. Met de hand uitgehakte ornamenten. Eerst is er dan nog vijftig jaar de gelegenheid om te zien hoe dat in z'n werk gaat.

Tegenwoordig kijk ik er anders tegenaan. Het zou natuurlijk heel mooi zijn als een architect de Dom weer opbouwt op een manier die ik mooi vind. Maar het meest inspirerende is natuurlijk wel het Domplein, zoals we dat kennen. Dit inspireert volgende generaties architecten en dromers om ook weer een idee te verzinnen en uit te werken.

Een mooie expositie van de verschillende ideeën over de herbouw van de Dom, in de Dom, zoals die nu is. Dit op een Domplein in volle glorie, in plaats van een ontwerp dat de ruimte om te fantaseren helemaal vult. Als nachtfotograaf heb ik me er vaak laten inspireren, en ik heb er mooie foto's gemaakt. Een architect wil zich op z'n eigen manier uiten, maar als dat op ware grote gebeurt, blijft er voor andere kunstuitingen niets meer over.

Die leegte, die indrukwekkende geschiedenis onder en boven de grond, en de majestueuze gebouwen die blijven generaties lang mensen inspireren. Die leegte geeft ruimte om te denken en te dromen. De handen van architecten, historici en filosofen gaan jeuken door de rijke geschiedenis van de omgeving. De leegte blijft dichters inspireren.

Wat valt er nog te dichten als het plein is volgebouwd?

Frans de Jonge