In niets doen de Olympische Spelen van Vancouver mij denken aan de vorige in Canada: Calgary 1988. In dat magische jaar was ik in het bezit van een klein zwart-wit tv’tje en mijn prachtige en immens grote studentenkamer aan de Utrechtse Breedstraat beschikte uiteraard niet over kabel. De tv had slechts twee kanalen.

Nederland 3 zou pas een maand later gelanceerd worden vanuit Muziekcentrum Vredenburg. Schakelen tussen de kanalen moest met een tang omdat de knop verdwenen was. De antenne werd gevormd door een ijzeren kleerhanger van de stomerij. Iedere sport die in de nachtelijke uren werd uitgezonden, werd bekeken. Curling, biatlon, ijshockey en de Noordse Combinatie. Het maakte niet uit, als het maar bewoog. IJshockey was nog verdraaid ingewikkeld te volgen als ik de ‘antenne’ niet goed kreeg afgesteld. Dan gaf het beeldscherm meer sneeuw dan in de afgelopen maanden is gevallen.

Dit wordt geen zoetzappig verhaal over ‘vroeger’ en nu, maar ik had in die middeleeuwen van het mediatijdperk echt niet kunnen bevroeden dat ik de gouden rit van Sven Kramer, inmiddels in kleur, zonder haperingen en sneeuw op mijn mobiel vanuit bad zou kunnen terugzien. Op mijn werkplek kijk ik steevast de samenvatting van de voorbije nacht even terug op internet. Het is geweldig, maar de romantiek is er wel een beetje vanaf. We moesten het in ‘88 doen met het Olympisch Ochtendjournaal van de heren Harmen Siezen en Koos Postema en met de kranten. Maar wilde je echt meepraten, dan moest je een nachtje doorhalen. En dat deden ik en velen van mijn studiegenoten standaard.

Nu is de schaatsbaan van Calgary alleen met die van Salt Lake te vergelijken, maar het wekte de afgelopen dagen verbazing wat een gekluns de olympische ijsmeesters ons voorschotelden. In Calgary lag een spiegelgladde piste. Het was uiteraard voor de klapschaats en de Zweedse held Tommy Gustafson won de 5000 meter in een tijd die een halve minuut langzamer was dan die van gouden Sven nu: toch was er de magie van wereldrecords en grensverleggend sporten. Vooral natuurlijk door Yvonne van Gennip. Gek dat, nu de techniek zoveel verder is op mediagebied, we barre tijden en stervende schaatsers moeten aanschouwen die stoempend over een treurige plaat softijs gaan. Kennelijk zijn de ijsmeesters niet met hun tijd meegegaan.

Terwijl in Canada de strijd om de medailles nog lekker voortduurt, probeert de politiek nog wat stemmen te winnen. Hoewel ik vind dat ons huidige bestel aan alle kanten kraakt en we vlot tot een beter systeem van volksvertegenwoordiging moeten komen, worden het wel verdraaid spannende verkiezingen. Bij de laatste voorspelling die ik zag halen GroenLinks, D66 en PvdA in Utrecht alledrie 8 zetels, de VVD 6, Leefbaar Utrecht, CDA en SP ieder 4, ChristenUnie 2 en Trots 1 zetel.

Dat wordt stemmen tellen wie in Utrecht de grootste zal worden en aan zet is bij de coalitieonderhandelingen. De partij die het grootste aantal stemmen krijgt, bepaalt echt hoe het politieke landschap eruit zal gaan zien. In Svencouver tellen zilver en brons ook mee, in Utrecht gaat het alleen om goud.

Wouter de Heus