Op de laatste woensdag van januari begint het bij mij pas echt te jeuken richting de eerste woensdag van maart. Maar voordat we kunnen vooruitblikken op wat er na de verkiezingen in Utrecht gaat gebeuren, moet er eerst teruggekeken worden. Wat hebben de enthousiasten nieuwelingen van 2006 achtergelaten in Utrecht?

Niet heel erg veel in mijn optiek. Veel belangrijke dossiers hebben in de afgelopen jaren vooral vertraging opgelopen en dat is treurig. Veel zin heeft het niet om alles nog eens op te rakelen. Dat in het Stationsgebied wat is gesloopt en her en der kabels en leidingen zijn verlegd. Er schijnt ook wat beton in de grond te zitten voor nieuwe gebouwen. De herstructurering van de naoorlogse wijken is niet heel veel meer opgeschoten dan het ten langen leste vaststellen van wat plannen voor Kanaleneiland en Overvecht. Maar wat kopen we daarvoor, anders dan dat we na dit college nog beter weten dan dat papier geduldig is? We hebben crisis gehad na het trapongeval, problemen in Ondiep na een politiekogel, gezeur over een burgemeestersreferendum, drie afgetreden wethouders op het dossier Actieplan Luchtkwaliteit en een crisis rond een burgemeester.

We waren het lachertje van architectenland rond de gunning van de nieuwe superbibliotheek op het Smakkelaarsveld. We weten nog steeds niet welke muziekpartijen het steeds duurder wordende Muziekpaleis gaan bespelen. De Tour ging naar Rotterdam. We hebben een wethouder sociale zaken die de schijnwerpers steeds wist te richten op de financiële problemen bij haar dienst. Dat ze er nog zit is een klein wonder. Het ambtenarencorps zou worden verkleind maar groeide juist enorm. Externe medewerkers vulden hun zakken van ons belastinggeld en de stad was verwikkeld in talloze rechtszaken. En als de stad weinig kansen zag een rechtsgang zelf succesvol aan te gaan dan werd dat overgelaten aan individuen met de gemeente als sponsor. Toen het stadsbestuur chagrijn kreeg omdat er in de pers strofen onterecht vertrouwelijk gehouden openbare informatie verschenen werd het Openbaar Ministerie gevraagd strafrechtelijk onderzoek te doen naar mogelijk lekkende ambtenaren of raadsleden. Het OM peinst nog steeds wat daarmee aan te vangen. Vier jaar duwen om de Belle van Zuylen aan de zompige klei te onttrekken faalden uiteindelijk. De Belle is in hetzelfde moeras weggezonken als de bestuurlijke daadkracht van Utrecht. Gelukkig staat de Dom na ruim 750 jaar nog wel stevig overeind.

Maar bovenstaand stukje zou geen recht doen aan de lange werkdagen die onze wethouders en raadsleden in de stad hebben gestoken. Er ging ook heel wat wél goed. Wat helaas blijft hangen is dat vooral de grote dossiers in Utrecht van stroop blijken. En wat blijft hangen is dat binnen de politiek bedroevend slecht wordt samengewerkt. Ik heb vaker opgeschreven dat Utrecht te klein is voor tegenstellingen tussen coalitie en oppositie. De verkiezingsprogramma’s van de partijen lijken meer op elkaar dan dat ze verschillen. Welke partijen na 3 maart ook gaan samenwerken maakt niet veel uit. Een werkprogramma hoeft wat dat betreft maar uit een enkele alinea te bestaan: werk samen, doe het goede voor de stad en wees eerlijk. Succes met de campagne.

Wouter de Heus