Klik hier voor een vergroting

Ook bij ons in de straat speelden de kinderen 's avonds onder de lantarenpaal. Een beetje voetballen, en naar mate we ouder werden gewoon wat rondhangen. Soms had er iemand een cassetterecorder of radio bij zich. En als er meisjes bij waren was de sfeer opeens heel anders.

Hangjongeren van toen, die nu hun huis hebben tegenover de lantarenpaal. "Ze zijn rumoeriger en luidruchtiger dan wij vroeger." Klopt, wij hadden geen brommers, maar als je pech had woonde je naast een sleutelaar en hoorde je dagelijks knetterende motorgeluiden uit een schuurtje. "Wij hadden vroeger meer respect." Ik ben benieuwd hoe meneer Otten daar nu op terug zou kijken.

Hij is de man die elke buurt of dorp lijkt te hebben. Hij steekt ballen lek als die in zijn tuintje komen, en er worden wel meer erge verhalen over hem verteld. Zelf heb ik nooit zoiets van hem meegemaakt, maar als je dat soort verhalen hoort van de oudere jongens uit de straat, kijk je wel uit als je aan het voetballen bent.

Ik ga er nog steeds vanuit dat hij nooit buiten hoefde te zijn als wij in de straat voetbalden. Of bleef hij binnen omdat hij geen zin had in scheldpartijen van wegrennende kinderen? Bang zal hij niet geweest zijn, want hij kende alle kinderen op straat. Hij had ze zien opgroeien, en was al gewend geraakt aan het belletje trekken. Bang word je pas als je niet weet wat er gaat gebeuren, niet weet hoe ver ze gaan en waar of wanneer het ophoudt. Oud en nieuw moet voor hem zo'n periode zijn geweest.

Bij ons in het dorp bestond de gewoonte om alles dat los zit met oud en nieuw te verslepen en ergens anders neer te zetten. De gewoonte was om willekeurig spullen te verplaatsen, maar dat veranderde. Zijn huis was jarenlang het mikpunt, en er werd van alles in zijn tuin gezet. Enkele jaren later werd er een ander slachtoffer gevonden verderop in het dorp. Hij had een grotere tuin, daar werd zelfs een keer een boerenkar over de heg gegooid.

Meneer Otten heeft zich niet laten wegpesten. Hij is in het huis overleden. Het zal niet altijd even druk met hangjongeren voor zijn huis geweest zijn. Misschien wel het verschil met overlast tegenwoordig. Bij ons zaten de kinderen ook veel thuis, of bij vrienden thuis. We hadden geen tijd om zeven dagen per week op straat te hangen. En als dat wel zo was in bepaalde periodes, dan was het niet zo luidruchtig. Want er moeten natuurlijk ook nog stiekeme dingen gedaan worden.

Frans de Jonge