Klik hier voor een vergroting

Als kind was ik al gekker op sneeuw dan op ijs. Ik kon ook niet schaatsen. Schaatsen was in De Krim een normale bezigheid, zo gauw het vroor. In ons dorp was een ijsbaan en veel sloten waren breed genoeg om op te schaatsen. Het hoogtepunt was natuurlijk als de winter zo koud was dat het kanaal dicht vroor. Als veenkolonie dankte m'n geboortedorp z'n bestaan en vorm aan het kanaal dat er doorheen liep. Als het kanaal bevroren was, was het hele dorp er te vinden.

Het kanaal heet de Lutter Hoofdwijk, maar iedereen noemt het gewoon 'Het Kanaal'. Ik was erg verbaasd toen ik als kind op de lagere school hoorde dat het stuk water tussen de Noordzee en de Atlantische Oceaan ook 'Het Kanaal' heette.

De mooiste sneeuw was op 14 februari 1979. De dag weet ik nog goed, de sneeuw was een verjaardagscadeautje voor m'n vader. Er was niet alleen veel sneeuw gevallen, er was ook een storm geweest. In Groningen was het zelfs zo erg dat er mensen uitgegraven moesten worden door de hulpdiensten. In ons dorp was het niet zo erg. Daar waren de hoogste sneeuwduinen maar twee meter. Voldoende sneeuw om vrij van school te krijgen en niet te veel, zodat je nog wel buiten kon spelen.

Deze winter is het ook goed raak. Eindelijk eens sneeuw die er de volgende dag ook nog ligt. In veel vorige winters wist je 's avonds al dat de sneeuw er de volgende dag niet meer zou liggen. Als ik dan lekker warm binnen zat en de eerste vlokjes zag vallen, werd ik onrustig. Enthousiast om de foto's te maken, maar met tegenzin, omdat het buiten zo koud was. Met m'n lange onderbroek en andere extra kledingstukken maakte ik me op voor een koude nacht.

Deze foto heb ik een paar jaar geleden gemaakt. Het was een mooie sneeuwnacht, en ik wilde deze keer eens niet naar de binnenstad. Via de Catharijnesingel kwam ik bij begraafplaats Soestbergen.

Er zat nog sneeuw in de lucht, waardoor dit wel een van de lichtste nachtfoto's is geworden die ik ooit heb gemaakt. Ik stond te fotograferen naast de begraafplaats toen ik van een man die z'n hond uitliet, hoorde dat de kinderen door het hek op de begraafplaats konden komen. Het hek is onlangs vernieuwd. Gelukkig kon ik toen nog genieten van het gevoel om een wandeling te maken door een nog maagdelijke laag sneeuw.

Frans de Jonge