Utrecht is een stad die zich leent voor dichterschap. Zo hier en daar kom je dan ook wat flarden van Utrechtse dichtersgeschiedenis tegen in de stad. Zo was het op de hoek tussen de Domstraat en het Domplein waar ik de volgende tekst trof:

Geen stijl, maar des te meer karakter heeft de stad, een harde en benepen eigenzinnigheid, die zich in de maat van alle dingen waant.

H. Marsman, staat eronder vermeld. Hij had in het pand waarop de tekst staat gedrukt zijn advocatenkantoor gevestigd. Ah, Marsman. Hendrik Marsman. Over hem heb ik colleges gevolgd tijdens mijn studie Nederlands. Marsman leefde van 1899 tot 1940, is geboren in Zeist en leefde een deel van zijn leven in Utrecht. Niet voor niets dus dat de tekst over deze stad gaat. Een stad waarmee hij een haat-liefde-verhouding had, blijkt ook uit de tekst op de gevel van het pand. De woorden hard en benepen klinken mij niet erg positief in de oren.

Hij schreef meer over Utrecht, en deed dat op een eenduidige manier. Een ander voorbeeld komt uit Tempel en Kruis, zijn laatst uitgegeven bundel over een worsteling met religie.

’t wordt nu een jaar dat hij zijn intrek nam
boven het vredig makelaarskantoor
dat op den hoek tusschen twee grachten ligt
aan ’t plein dat als een zeester in het zand
zijn schachten uitzendt in de mijn der stad.

Het is even lezen, en ook even zoeken, maar Marsman omschrijft hier Pausdam (’t plein) in het centrum van Utrecht. De twee grachten zijn de Nieuwegracht en de Kromme Nieuwegracht. Wie daar staat zal zien dat je vanaf de Pausdam uit zes straatjes kunt kiezen om je weg te vervolgen en zo is daar de metafoor zeester.

Hmm. Utrecht. En zijn dichters.

Erica


verZINsels.Com