Ik houd van Utrecht. Ik vind het een mooie stad, met veel geschiedenis, prettige bewoners, veel leuke restaurants, lekkere parken. Niet heel groot, ook zeker niet klein en het studeren hier bevalt me ook erg goed. Maar er is een ding waar ik van gruwel in Utrecht: de muis.

Het was een uur of twaalf in de nacht. Ik lag in bed, na een muisloze dag. Dat klinkt misschien gek, maar het laatste half jaar kom ik in mijn huis regelmatig muizen tegen. En ik houd niet van muizen. Sterker nog: ik ben er bang voor. En ja, ik weet dat het onzin is, dat die beestjes banger zijn voor mij dan ik voor hen. Ik vrees dan ook niet voor hun tandjes. En ik zou mijn afkeur voor hun viezigheid ook geen angst noemen. Ik vrees voor hun onberekenbaarheid.

Goed. Ik lag dus in bed en hoorde getrippel en geknaag. Ik weet het zeker. Er liep weer een muis in de keuken. Ik durfde niet te gaan kijken, bang dat ik er weer eentje over mijn voeten zou voelen rennen. Laatst was dat het geval, toen ik de deur opende naar het toilet. Ik voelde iets kriebelen tussen mijn voeten, keek naar beneden, sprong direct op de wc-bril en riep een van mijn huisgenoten.

Tot zover mijn huis. Want het probleem reikt veel verder. De muis is een Utrechts probleem. Heel Hoog Catharijne kampt ermee, in bijna iedere winkel in de binnenstad ben ik inmiddels wel een muizenval of een kat tegengekomen.

Ieuw. Muizen. Utrechtse muizen. Ik houd van Utrecht. Ik gruwel van de Utrechtse muizen.

Erica


verZINsels.Com