Wat een week. Verschrikkingen in Haïti en een zwalkende coalitie. Een burgemeester die moest opstappen in Maastricht en dat keurig deed. En in het weekeinde werd afgetrapt voor de campagnes richting de raadsverkiezingen van 3 maart. Iets te dikke mannen in rode shirtjes aan het voetballen. Tja, het hoort er kennelijk bij.

Alles verbleekt natuurlijk bij de beelden vanuit Haïti. Een land dat door voorgaande dictators leeggeroofd is en dat net aan het bijkomen was van een orkaan die toesloeg in 2008. De berooide westhelft van het eiland in de slagschaduw van Cuba kon dit er niet bij hebben. Niemand kan zo’n aardbeving aan natuurlijk, maar in een straatarm land zijn de gevolgen helemaal desastreus. Gelukkig beseft de rest van de wereld zoiets meteen en stroomt hulp vanuit alle kanten toe. Internationale solidariteit is een groot goed, dat helaas vaak pas werkt als de nood het hoogste is. In Nederland is er giro 555.

De ‘kwestie’ Irak deed de Haagse politiek afgelopen week bijna de das om. Het zal de voorbode zijn voor een definitieve breuk in de coalitie van PvdA, CDA en ChristenUnie. Het enige dat partijen er nu van weerhoudt de stekker eruit te trekken is de economische crisis en de slechte peilingen. Toch is het goed dat de boel op scherp is gezet door het rapport van de commissie Davids. De conclusies die op tafel liggen had bijna iedereen kunnen trekken, maar omdat ze zijn getrokken door een man met het gezag van Davids leggen ze het juiste gewicht in de schaal. Dat Balkenende op zo’n infantiele manier zijn hand overspeelde door tijdens een persgesprek het rapport bijna van tafel te vegen, geeft hem op meerdere fronten een brevet van onvermogen. Maar dat brevet kan ook Wouter Bos in zijn zak steken. Bos sprak over een belangrijk dossier dat Nederland al zeven jaar verdeelde, de manier waarop wij door Balkenende c.s. in de oorlog met Irak waren gerommeld. Als het voor hem zo belangrijk is en was had hij natuurlijk nooit een regeringsakkoord met het CDA mogen sluiten waarbij een parlementair onderzoek naar Irak was uitgesloten. Daarmee heeft hij de bom die er nu ligt feitelijk zelf neergelegd. Misschien daarom wreef hij amper zout in de open wond van de premier tijdens het nachtelijke debat over het domme persgesprek. Toch wordt Bos de verkeerde afspraken tijdens de vorming van dit kabinet amper ingewreven. Hoe dan ook, ons land wordt inmiddels officieel geregeerd door een coalitie die op de allerlaatste benen loopt. Hoe moet zo’n groep nu een goed besluit nemen over een eventueel vervolg van de missie in Afghanistan? Besluiten nemen over 30 miljard of meer aan bezuinigingen? Het zal niet lang na 3 maart zijn dat wij weer gevraagd worden een vakje rood te kleuren.

Tot die tijd kunnen wij ons opmaken voor de Utrechtse campagnes. Ik ben benieuwd hoeveel daarvan doorklinkt, gezien het geweld uit Den Haag. Weinig naar ik vrees.

Wouter de Heus