Utrecht heeft iets met Lagomorpha. Of zoals we normaal over de koffie zouden zeggen, haasachtigen. Het is natuurlijk geen toeval dat de inwoners van de stad in de eerste helft van het nieuwe millennium massaal een gigantisch gebeeldhouwde haas als verfraaiing voor het Neude (of is het toch de Neude?) kozen. Hoewel dit beeld bij elke Utrechter bekend is, is er een andere Utrechtse haasachtige die bekend is bij elke Nederlander. En dat is natuurlijk Nijntje Pluis.

Meerdere generaties zijn opgegroeid met de familie Pluis. Met meer dan 30 boekjes in meer dan 40 verschillende talen, een eigen animatieserie, musicals, eigen verkeerslichten én een fanbase waar menig X-factor-kandidaat jaloers op mag zijn, doet het Utrechtse konijntje niet onder voor andere knaagsterren zoals Roger Rabbit, Stampertje en het konijn uit Alice in Wonderland. Zoals het een ware beroemdheid betaamt, is er bovendien een plein naar haar vernoemd: het Nijntje Pleintje aan het einde van de Oudegracht.

De locatie van dit knusse plein is werkelijk perfect. Het is gelegen op een prachtige plek met uitzicht op de Weerdsingel, de sluis en de langsvarende bootjes. Wanneer het zonnetje schijnt nodigen de bankjes je uit om bij het beeld van Nijntje te zitten. Toch is dit vredige pleintje niet helemaal pluis. Wanneer ik er langs fiets zie ik nóóit het typische Nijntje-publiek zitten of spelen. In plaats daarvan zie ik alleen maar hangjongeren en ander MTV/TMF-grut luieren, roken en stoer in een kringetje om een scooter heen staan. Voor het echte Nijntje-gevoel uit je vergane jeugd zul je dus toch elders moeten zoeken.

Nijntje werd onlangs 55 jaar en geestelijk vader Dick Bruna viert ook in de zomer zijn verjaardag, reden genoeg dat deze zomer is gedoopt tot ‘de Zomer van Dick Bruna’. Laatst werd er een voorleessessie (doelgroep 3-6 jaar) georganiseerd in het Dick Bruna Huis. Misschien dat ik hier wel mijn jeugdsentiment terug kon vinden. Dick Bruna kennende, zat dat wel snor.

Op de fiets sloeg de twijfel toe: moet ik dit wel doen? Sommige dingen van vroeger moet je gewoon niet meer willen. Voor je het weet beschadig je de herinnering of ben je een illusie armer. Toch kocht ik een kaartje voor het Huis, wat grotendeels een echt Nijntje-museum is. Het kassameisje zei vriendelijk dat ik met hetzelfde entreebewijs ook het Centraal Museum in mocht, “voor als ik nog even lekker cultureel wilde doen”. Nu vind ik mijzelf zeer kunstzinnig en cultureel angehaucht, maar een zoektocht naar iconen en hoogtepunten uit mijn vergane jeugd vond ik ook geen kattenpis voor een rustige zondagmiddag.

Eenmaal in het Dick Bruna Huis aangekomen werd ik vriendelijk, doch verbaasd begroet door de jongeman van de kaartjescontrole. In het gebouw hingen overal prenten en informatie over Nijntje en ander werk van meneer Bruna. Alles met begeleidende teksten in zowel het Nederlands, Engels alsook het Chinees. Na het hele huis te zijn doorgelopen en Nijntjes eigen huis te hebben gezien, ging ik naar waar ik voor gekomen was. Ik bewonderde de zogenaamde boekjeskamer om zo een klein stukje van de voorleessessie mee te pakken. Ik herontdekte een glimp van het kind in mezelf en kan maar één conclusie trekken: Betje Big is stiekem nog steeds eigenlijk veel leuker dan Nijntje.

Liske