zaterdag 21 september 2019
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




Oude bekenden
Column
Gepubliceerd: 2010-07-16
door: Quentin van Dinteren








Vrienden verliezen, is altijd heel erg raar. En ik bedoel dan niet verliezen in de zin van overlijden of iets vergelijkbaar tragisch, maar het fenomeen ‘verwateren’. Iedereen kent het wel: je komt een vriend van vroeger tegen, die je om de een of andere reden nooit meer gebeld hebt en dan is het vreemd om die persoon weer te zien. Vaak heb je niets meer gemeen.

Zo struinde ik laatst over het Domplein, terwijl ik luid een chanson van Jacques Brel zong. Of eerder schreeuwde... Naar iemand die aan de andere kant van het plein liep. In mijn ervaring wordt het enorm gewaardeerd als je heel hard “Je me déchire un peu plus tard” naar iemand schreeuwt terwijl je hem of haar strak aanstaart en dreigend met een stokbrood in de rondte zwaait.

Ik doe graag wat terug voor de mensen.

En toen, terwijl ik op het punt stond om een mime-act op te voeren voor een net getrouwd stelletje, wiens kinderen van blijdschap huilden toen zij mijn baret – getooid met de schedeltjes van klein gevogelte – zagen, zag ik daar een oude bekende en kwam dat vreemde gevoel opzetten. Het was iemand die ik nog kende van toen ik nog op school zat...

Deze persoon had mij ook gezien. Ik zag dat hij nog probeerde te doen alsof dat niet zo was, maar oogcontact was gevestigd en het zou nu raar zijn om te doen alsof wij elkaar niet herkenden. Een kort gesprek volgde. Op de een of andere manier is het nodig om dan te laten merken hoe ontzettend goed het met je gaat en hoe ontzettend blij je bent dat het goed gaat met de ander.

Schijnbaar laat ik dat merken door veel te enthousiast te doen. En ik ben niet de enige... Het is dan altijd een beetje jammer om te merken dat er echt helemaal niets meer van de vriendschap over is. Na een minuut of twee ben je geheel uitgeluld. Ik probeer geen valse beloften te maken dat ik nog eens bellen zal, maar het glipt er altijd weer uit.

“Ja leuk! Doen we!” Na zo’n korte uitwisseling van overenthousiaste en valse beloften, glip je altijd even in een melancholische stemming... Het is apart, een beetje ongemakkelijk soms, maar toch in mijn mening goed om weer even terug gekatapulteerd te worden in het verleden... Bovendien, als ik in een melancholische stemming ben, maakt het mijn mime-act des te makkelijker...

Quentin van Dinteren


Stuur dit bericht door!


© 2007-2012 AllesoverUtrecht