Daar zit je dan, een week in een leeg huis. Leeg is niet helemaal het goede woord want een kat en een hond zijn mijn kameraden nu vrouw en kinderen een week met de schoonfamilie de hort op zijn. De hond is nog te jong om uit logeren te gaan, vandaar.

Gezellig is anders en een waslijst aan klusjes afwerken is geen gemakkelijke opgave met zo’n babyviervoeter in huis. Vergelijk het met een kruipend kind dat je constant in het snotje moet houden. Wat gaat er dit keer de bek in en wordt er wel voldoende gewandeld zodat je niet in iedere hoek een natte plek vindt.

En dan de kleine tegenslagen. Op de waslijst stond onder meer het schilderen van de badkamer. Zo’n isoleercel met tegels tot aan het plafond vonden we, destijds toen er knopen rond onze Vinex-hut moesten worden doorgehakt, wat al te kil. We hadden nooit bedoeld dat ze boven de tegels en op het plafond van dat smerige spakwerk zouden aanbrengen. Maar wat doe je eraan als het er eenmaal op zit. Wel eens een muurtje geschilderd met van die scherpe puntjes? Dat duurt inderdaad tien keer zo lang. Met een babyhond erbij dus veertig keer zo lang.

En als je dan twee potten van hetzelfde spul hebt, waar na opdrogen toch een kleurverschil in blijkt te zitten, kan je zomaar een week zoet zijn met het schilderen van een zeer bescheiden ruimte. Tijd die niet gemist kan worden helaas. Er moeten nog twee kinderkamers verbouwd, de tuintafel kaalgehaald en opnieuw geschilderd (dat is gelukkig gelukt want een hond vermaakt zich in de regel prima in een tuin, al denken de planten daar anders over) en een deel van het terras opnieuw gelegd en vergroot. Laat ik zwijgen over het uitzoeken van veertig verhuisdozen kantoorarchief. Die klus heb ik direct maar doorgeschoven tot de kerstvakantie.

Inmiddels gebeurt er in de Domstad hoegenaamd niks. We hebben hitte gehad en hier en daar vervelend noodweer maar sinds de WK-schermenrel is het op politiek gebied oorverdovend stil. In de tijd van Henk Westbroek was dat het moment dat de wethouders met samengeknepen billen ergens in Europa op een zandstrandje lagen. Voor je het wist kon een niemendalletje uitgroeien tot een politieke rel en moest de caravan weer achter de wagen gehangen worden voor een vervroegde thuisreis. Maar die tijden liggen inmiddels ver achter ons.

De komende dagen wens ik derhalve geen politieke rellen, geen extreem weer, geen calamiteiten in welke buitenwijk dan ook, geen problemen met gemeentelijke objecten tijdens openbare festiviteiten en een hond die zich fatsoenlijk aan alle regels en afspraken houdt. Want anders krijg ik mijn badkamer niet op tijd klaar. En die moet af want dat heb ik mijn vrouw beloofd. En ik moet ook een fors begin hebben gemaakt met de kinderkamers want dat heb ik mijn jongens beloofd. Dus als er nog iemand is die af en toen een lief zwart hondje wil uitlaten....

Wouter de Heus