Ik had besloten mee te doen: de 23e sponsorloop van Amnesty International op zondag 20 juni in Utrecht. Het geld zal worden besteed aan gewetensgevangen in Myanmar. Laat ik eerlijk zijn, toen ik die ochtend opstond was mijn ‘goede doelen vibe’ ver te zoeken. Ik had meer zin om de hele dag op de bank te hangen en vettige hamburgers te eten, dan me twee uur lang de longen uit het lijf te rennen. Sporten is sowieso geen grote hobby van me, laat staan op zondag. Maar goed, je hebt je opgegeven en je weet dat het opgehaalde geld goed besteed gaat worden, dus ik sleepte mezelf naar het centrum van Utrecht, om daar met de rest van mijn team collega’s wat motorisch uitdagende rek- en strekoefeningen te doen. Dit gratis entertainment viel voor de diverse nietsvermoedende voorbijgangers gelukkig in goede aarde

Nadat we voldoende uitgelachen waren, toog ons team zich naar de Stadhuisbrug, waar de loop zou starten. Diverse vrijwilligers van Amnesty en een groep fans van de lopers hadden zich bij de Stadhuisbrug verzameld om ons aan te moedigen. Nadat een mensenrechtenactivist uit Myanmar het startsein met de gong gaf, gingen we vol goede moed van start.

Mijn team collega’s bleek bijzonder sportief en al gauw raakte ik achterop. Niet alleen van mijn team, maar van de gehele groep lopers. Zowel ouderen als kinderen haalden mij met rasse schreden in. Achja, ik had twee uur de tijd om rondjes te maken. ‘Het tempo maakt niet uit’ schreef Amnesty van te voren al bemoedigend in de aanmeldingsfolder. Na een aantal rondjes van 800 meter werkte mijn conditie zich tegen mij en besloot ik toch maar eens een wat rustig tempo te pakken. Dat bleek een interessante keuze, want tijdens dat rustige tempo kwam ik de twee helden van de sponsorloop tegen.

Ten eerste een oude heer, die later ook de prijs van ‘oudste deelnemer’ won. Hij liep maar en hij liep maar, pas toen de tijd écht voorbij was, stopte hij met lopen. Daarnaast deed er een vrouw mee die zichzelf op twee krukken moest voortbewegen, ook zij heeft het een lange tijd volgehouden. Ter contrast zaten er mensen op het terras van MacDonalds onderuitgezakt hamburgers te kauwen en ons met volle mond toe te roepen dat we te langzaam liepen en zo geen punten zouden scoren. Ik wilde graag iets gemeens terugroepen over ‘hamburgers eten’ en ‘sporten’ (gezien deze mensen overduidelijk iets teveel van het één en te weinig van het ander deden). Maar ik bedacht mij op het laatste moment. Niet alleen omdat ik die ochtend eigenlijk hetzelfde had willen doen, maar vooral omdat de oudere heer mij net inhaalde, hij had dat vast ongepast gevonden.

Elize

Zie ook: Jaarlijkse Sponsorloop: Lopen voor Amnesty