Het zou een fraaie cartoon zijn. Bewoner van een exclusief appartementencomplex brult vanaf zijn balkon dat de spelende kinderen in het park moeten oprotten en dat het stijlvolle restaurant een paar honderd meter verderop de deuren gesloten moet houden in verband met het tikken van het bestek dat deze bewoner hoofdpijn oplevert.

Daarnaast een plaatje van een BMW met vier jongeren erin, muziek keihard aan, lege pizzadozen uit de ramen gegooid pal voor een huisje waar een oud vrouwtje binnen zit te trillen van angst. Maar ik kan niet tekenen.

Wie dat wel kan is Jos Collignon, een van de meest treffende cartoonisten, vind ik. Nooit te beroerd om een zwakheid uit te buiten of een uitglijder van iemand te vergroten. Maar dat is zijn werk. Hij is het die in het AD klaagt, de bewoners van de Blue Building aan het Griftpark ondervinden nachtelijke overlast van de skatebanen en het basketbalveld. Men voetbalt er laat, fietst er doorheen en men schreeuwt zelfs. En dat midden in de stad! Vorige week hebben de bewoners de zaak aanhangig gemaakt bij de gemeente en een paar dagen later al is dat deel van het park ’s nachts tot verboden gebied verklaard en gaat de politie er vaker surveilleren. Een soort Gazastrook in het Griftpark. De eigenaar van het nabijgelegen restaurant put zich uit in excuses, het komt volgens hem gelukkig maar zelden voor dat er na enen nog mensen op het terras zitten en rokers zal hij voortaan naar binnen verordonneren.

Natuurlijk kan ik me wat voorstellen bij de klachten en is het een compliment waard dat de gemeente zo snel reageert. Maar ik denk tegelijkertijd aan andere plekken in de stad, waar minder invloedrijke burgers wonen, die overlast ondervinden. Razende scooters, hangjongeren met auto’s, drugshandeltjes of gewoon vies geklooi bij het portiek. Die moeten veel meer moeite doen om hun klachten naar voren te brengen, als ze dat al durven. Vaak wordt dan gezegd dat het wel meevalt of dat je eerst zelf maar eens op die jongeren moet toestappen. Ik ontzeg niemand z’n klachtrecht, maar je hebt problemen en luxeproblemen.

René Verhulst