Ik moet ongeveer 14 jaar geweest zijn toen ik met een vriendje pijltjes rolde van de AVRO Bode. Je knipte een bladzijde van glad papier in drie stroken, rolde dat schuin om je vinger, trok het uit en je had een pijltje dat precies in een stuk pvc-buis kon. Probleemloos schoot je daar een meter of veertig mee. Natuurlijk was je het al snel zat om op elkaar of op een lantaarnpaal te mikken.

Wij bedachten toen door de open ramen van het verderop in de straat gelegen verzorgingshuis te gaan schieten. We hadden nauwelijks een paar pijlen naar binnen geschoten of de deur van een benedenappartement ging open en er kwam een oude man met gebalde vuist naar buiten. Wij, helden sloegen meteen op de vlucht, tenminste dat dachten we. Achter ons stond de gemeenteopzichter die ons bij de nek pakte en naar de oude man sleepte. Die zei alleen maar dat wij dat niet meer moesten doen omdat zijn vrouw lag te slapen. De opzichter pakte onze buizen af en knakte die voor onze ogen op zijn knieën kapot. Hij sprak alleen nog de tekst dat wanneer wij dat nog een keer zouden doen hij naar onze ouders zou gaan. Bibberend gingen wij naar huis om maar te gaan voetballen. En om verdere afstraffing te voorkomen heb ik het thuis maar verteld. “Net goed”, was het oordeel van mijn vader.

Dit is natuurlijk de categorie kwajongenswerk als je het vergelijkt met het homopaar dat uit Leidsche Rijn door jonge Marokkanen is weggetreiterd. Maar dat na alle ophef nu niemand van de treiteraars of de ouders opstaat om te zeggen dat hij er spijt van heeft of excuses aanbiedt voor het gedrag van die jongeren, begrijp ik niet. Wat mij betreft zou dat een heldendaad zijn, hoe fout men ook zit. Het ontkennen of negeren van het gebeurde vind ik vele malen erger dan iemand die voor z’n daden uitkomt. Ik neem aan dat de betrokkenen alle ophef niet ontgaat. Ik mag het niet denken, maar heb het idee dat de daders zich nog verlustigen aan het landelijke nieuws dat ze inmiddels geworden zijn. Vermoedelijk vinden ze zichzelf geweldig, dat ze dit homo’s en Nederlanders aandoen. Zij worden toch, vinden ze, met de nek aangekeken. Als je nog even doorgaat vinden ze het misschien zelfs een verzetsdaad. Ik vind het gewoon misdadig, mensen die zich door jou niet meer veilig voelen in hun huis en op straat is zowat het ergste wat je iemand aandoet.

Ondertussen blijf ik achter met de gedachte wat er zou gebeuren wanneer een stel Nederlanders een asielzoekergezin zou wegpesten. Ik vermoed zelfs nog meer ophef dan nu het geval is.

René Verhulst