maandag 14 oktober 2019
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




Waldemar de Rover
Column
Gepubliceerd: 2010-06-25
door: Quentin van Dinteren








Utrecht in de zestiende eeuw: een dolle tijd. Karel V, de bouw van Vredenburg, maar ook de Utrechtse school... Lekker schilderen. Waldemar was in die tijd een rover. En niet zo’n gematigde ook, hij was een echte traditionele struikrover. Die kroop tussen de planten, zoals de Smalle Rolklaver, of op dinsdag de Sierlijke Vetmuur. En als hij dan niet in slaap flikkerde, dan overviel hij nog wel eens iemand.

Ik weet het nog goed, die tijd. Wij waren toen nog vrij. Mensen die mijn foto hier bovenaan de pagina zien, zullen denken “ach, die jongen kan dat toch nooit meegemaakt hebben, zó oud is hij toch niet?” Maar laten zij zich niet vergissen: ik ben al dik in de twintig.

Waldemar en ik waren in die tijd maatjes: Wij gingen samen op rooftocht rond Utrecht. Dan kroop Waldemar in de dwergstruiken en dan moest ik – wanneer hij iemand overviel – zijn slogan roepen. Die kwam toen in de zestiende eeuw in opmars: de slogan. Maar dat hoef ik de welgeïnformeerde lezers van AllesoverUtrecht niet te vertellen. En welke slogan moest ik dan roepen?

“Waldemar,
Voor al uw zaag- en houtwerk.”

Goed, het was niet zo’n sterke slogan. Maar het was een zotte tijd, hè? Waldemar en ik waren hele dagen op pad. En ik weet nog goed hoe het allemaal ging. De eerste paar jaren vond Waldemar alles best: dan was iedere struik goed en ging hij daar gewoon in liggen. Kwam er iemand aan, dan gilde ik de slogan en kwam Waldemar uit de struiken. Simpel.

Maar later werd het anders. Ik weet nog dat Waldemar toen opeens perse in de Smalle Rolklaver wilde liggen. Dus ik uren zoeken naar een Smalle Rolklaver. Dan zat Waldemar zich te bezatten in de stad. En wanneer ik dan vrij was, dan hoorde ik mensen in de kroeg praten: “Die Waldemar, die is toch zo lekker gewoon gebleven!”

Gelul! Ik wist wel beter, maar ik hield mijn mond wel. Toch een stukje respect van mijn kant, vind ik dat. En het werd steeds erger. Waldemar dronk steeds meer. Dan kwam hij ladderzat uit die Smalle Rolklaver gestruikeld, met zijn tuniek op half zeven. En ik dan maar beschaamd die slogan roepen... Wat moest ik anders? Dat was het enige vak dat ik ooit had geleerd.

Later werd hij steeds veeleisender: een eigen logo; een eigen communicatieafdeling en een eigen staf van regiomanagers voor Waddinxveen en Kockengen, voor als hij daar eens de rover wilde uithangen. Op een gegeven moment had een van zijn marketingjongens een dansje verzonnen, wat ik dan moest doen als ik de slogan riep...

Dat ging mij te ver. Ik ben toen stilletjes vertrokken. Waldemar heb ik nooit meer gezien, maar ik heb gehoord dat het hem niet goed is vergaan. Hij is verslaafd geworden aan het stuifmeel van de Smalle Rolklaver en aan lager wal geraakt... Ik hoor die oude slogan nog wel eens; het is nu een populair spreekwoord geworden onder de tweeëndertigplussers. En als ik hem hoor, dan pink ik toch een traantje weg...

Quentin van Dinteren


Stuur dit bericht door!


© 2007-2012 AllesoverUtrecht