In maart 1999 ben ik begonnen met het schrijven van columns over en voor Utrecht. Bij elkaar zijn dat inmiddels 400 verhaaltjes van steeds zo’n 500 woorden. Eigenlijk wat lang voor een strak stukje, maar de kolom in de krant is nu eenmaal zo lang. En de redactie wil waar voor zijn geld. Dat gaat niet om kwaliteit helaas, maar om kwantiteit. Geen letter te weinig.

Elf jaar is best lang. Een gemiddelde bestuurder is dan meest van tijd ruim over zijn houdbaarheidsdatum heen. Denk even aan JP de MP en u weet wat ik bedoel. Ik ben benieuwd of ook columnisten sleets kunnen worden. Ik vrees van wel.

Wim Kan was een briljant man op het podium. Hield voor de radio meesterlijke oudejaarsconferences. Veel later ook op TV. Maar hij ging net even te lang door. Natuurlijk, dat had ook met de ouderdom te maken, maar ik zal nooit de teleurstelling van mijn vader vergeten in 1982. Kan was onwaarschijnlijk succesvol geweest in 1973, 1976 en 1979. De platen daarvan draaide ik als kind zo vaak dat ik nu nog hele stukken tekst uit het hoofd kan debiteren. Net als de ‘simpelpees’ Hengstenbal, Op hun pik getrapt en Mooie Meneren van Koot en Bie overigens, maar daar had ik het niet over. De teleurstelling van mijn vader bij een falende Wim Kan op 31 december 1982. Daar had het halve volk drie jaar naar uit gekeken. Hoe zou Kan het jaar duiden. Het was een hectische tijd, net als nu. Van Agt was dat jaar voor de tweede keer ‘gevallen’ en Lubbers was koud aan de macht. Economisch stond het land er dramatisch voor met torenhoge inflatie, hoge werkeloosheid en sluitende fabrieken iedere dag in het journaal en de koude oorlog was ‘heter’ dan ooit. Kan viel door de mand en las hele stukken tekst voor van zijn bekende grote spiekbladen op de grond.

Sleets, daar hadden we het over. Dat moet een columnist zich na 400 stukjes ook afvragen. De vraag is dan: moet hij wel door richting stukje 500. Net als de politici zich nu de vraag hebben moeten stellen: wil ik weer 4 jaar in de Kamer zitten. Wil ik de PvdA nog wel leiden of ga ik lekker met de kinderen spelen. De enige die zich geheel onterecht die vraag niet lijkt te stellen is de net al genoemde Jan Peter Balkenende. Wat mij betreft doet hij de boel vandaag nog over aan Ab Klink. Intelligente man. Rustig type. Daar hou ik wel van. Zou het goed doen. Lekker keuvelende debatten met Cohen.

De vraag dus: op naar de volgende honderd of niet. Wat mij betreft is dat aan de lezer. Nu in Utrecht een coalitie in de maak is die de inwoner eindelijk weer eens mee wil laten praten over stad, kan ik dat ook wel aan de lezer overlaten. Ik wil best nog even door, maar als u dat wekelijkse gezever meer dan zat bent, laat het weten: u bent de baas.

Wouter de Heus