Een referendum houden over het ‘eigen’ functioneren, dat pakt af en toe prettig uit. Ik zal daar niet te veel woorden aan vuil maken, maar de storm aan reacties op mijn vorige column had ik niet voorzien. Iedereen bedankt voor de aardige mailtjes, de opbouwende kritiek en hier en daar de opmerking om er na 11 jaar inderdaad maar eens een punt achter te zetten. Helaas voor de laatste groep: voorlopig ga ik met hernieuwde inspiratie nog even door. Omdat het mij niet gelukt is het formaat van de krant in een weekje aangepast te krijgen, zult u het ook met steeds zo’n 500 woorden moeten doen. Ik zal ze zorgvuldig kiezen.

Over de politieke situatie in de Domstad is nog steeds weinig te melden. De formerende partijen babbelen lekker door en hebben stadsgesprekken ingepland. Azijnpissers kwamen direct met kritiek: de inwoners hadden hun mening toch al gegeven door te stemmen op 3 maart? Nu zou het helemaal aan de politiek zijn om de drie verkiezingsprogramma’s samen te voegen om de stad conform te besturen. Zo kijk ik niet aan tegen de ‘inspiratiegesprekken’, die gevoerd worden over werk, duurzaamheid en onderwijs. Natuurlijk is het de vraag wie er op zulke gesprekken afkomt en wat de partijen met de informatie kunnen, maar het zegt wel iets over de manier waarop de democratie de komende vier jaar ingevuld gaat worden. De politiek is feitelijk van het volk. Dat de politiek inmiddels een soort nieuwe beroepsgroep is geworden waar wij niets meer mee te maken zouden hebben, is een verkeerde gedachte. Zolang ons land nog een lekenbestuur kent, moeten wij, de ‘überleken’, ook mee blijven spreken.

We kennen geen school voor raadsleden en er bestaat geen opleiding voor wethouder. We doen het met goedbedoelende amateurs die vaak de ballen verstand hebben van de onderwerpen waar ze besluiten over moeten nemen. Ik geef toe, dat knelt ook vaak als je, zoals ik, regelmatig aanschouwer van raadsvergaderingen bent. Maar tot de dag dat we onze stad overlaten aan professionals zullen de bewoners van zich moeten laten horen. Anders zouden de amateurs het zomaar aan de ambtenaren kunnen overlaten en dat willen we ook niet.

Nu de zomertijd van kracht is hebben we bij het uitkomen van de volgende krant Pasen al weer achter de rug. Vaste traditie is om met een grote groep buurtbewoners op Tweede Paasdag aan de Groenedijk de Utrechtse marathon te aanschouwen. Uren lol van de voorbijtrekkende bonte stoet aan mensen. Ik maak me in dat verband wat zorgen om de Giro d’Italia die op 9 mei door de wijk trekt. Die rit zal vast in een massaspurt eindigen. Dat betekent een gesloten peloton aan wielrenners die, ik schat hier even, in een seconde of vijf voorbij zal flitsen. Dat geintje kost de stad tonnen en nu het rijk minder subsidie verstrekt waarschijnlijk bijna een miljoen. Ik gun ieder zijn feestje, maar ik prefereer de lange lol van de marathon en als iemand een tip heeft hoe ik meer dan vijf seconden Giro-pret heb, u weet mij te vinden.

Wouter de Heus