donderdag 21 november 2019
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




De zalige onvrede
Column
Gepubliceerd: 2010-03-18
door: Quentin van Dinteren








Frisse, jonge mensen, afgestudeerd en vol ambitie, geraken om mij heen op dit moment in een fase waarin zij – misschien met recht – vragen: “is dit het nu?”. En terwijl ik slenter onder de lentezon door de stad op een stille zondag, of mijn gedachten verzamel waar ik ze heb laten slingeren in kroegjes langs de Oudegracht of de Neude, stel ik dezelfde vraag.

En waarom niet? Vervolgopleiding afgerond, leuke baan, leuk huis en iemand bezwangeren dan wel bezwangerd raken. Wat rest, zijn luxeproblemen. Men wilt meer reizen, men wilt meer verantwoordelijkheid, men wilt – dag in, dag uit – een groots en meeslepend leven. Negen à tien uur per dag hetzelfde werk doen, is niet groots en meeslepend.

De vraag voor hen is de klassieker: “to be, or not to be?” in de context van actie, of passiviteit. Zij kiezen uiteraard voor “to be” en gaan op zoek naar mogelijkheden om zich verder te ontplooien, om sterren van de hemel te rukken en om grootser te zijn dan dat zij ooit geweest zijn. Maar vooral om harder en meer te werken. Het luxeprobleem wordt opgelost door minder tijd te hebben voor luxe.

Doch waar sommigen vinden dat het grootser en spectaculairder moet, vinden anderen helemaal niets. Vraag hen “to be, or not to be?” en het antwoord is “nee”. Zij zijn op een andere manier ontevreden. Verveeld door pure verveling en oververzadigd door onverzadigbaarheid, tuurt een dergelijk mens – waarschijnlijk vanuit het souterrain – naar een grijze horizon. Hij probeert zich te vermaken met een elastiekje of een paperclip en geeft zich over aan een gevoel van overtolligheid.

En wat is het goede antwoord? Is er een goed antwoord? Ikzelf ben verscheurd omdat ik de onvrede; de lust naar meer, van mijn ene medemens ken. Maar ik ken ook de onvrede; de verveling, de vermoeidheid en overgave aan de gewaarwording het overschot op overschot te zijn van mijn andere medemens. Terwijl de bussen vroege lenteplassen doen opspringen (en een reis naar de stomerij garanderen), kun je bij een rood verkeerlicht hierover nadenken zoveel je wilt… Maar een antwoord rijst niet.

Want aan welke weg een mens zich ook overgeeft, de conclusie is altijd hetzelfde: je bent ontevreden. En ook ik ben ontevreden. Dat ben ik al jaren. En hoewel ik mij daar af en toe met zwaar gemoed en vol zelfmedelijden in kan omwentelen, hoop ik in het geniep dat ik het nog vele jaren mag blijven zijn. Ook onvrede is een ondergewaardeerde gemoedstoestand.

Quentin van Dinteren


Stuur dit bericht door!


© 2007-2012 AllesoverUtrecht