Klik hier voor een vergroting

Op pad om voor de eerste keer het uitgeklede Muziekcentrum te fotograferen, heb ik als voorbeeld m'n ets van Dirkje Kuik in het hoofd. Die ets heb ik ooit van Frans Lapoutre gekregen. Het is een kleine zwart/wit ets met onherkenbare gebouwen, waar op de daken vreemde uitsteeksels naar buiten lijken te groeien. Zo zijn alle stadsgezichten van Dirkje heel sfeervol. Mooie combinaties van scherpe lijken en vage delen, soms is de sfeer versterkt door voorzichtig kleurgebruik.

Het werk van Dirkje heb ik al vaker gezien, maar ik leer het pas echt kennen in een expositie in de Hooiwagen, ook wel galerie Dirkje Kuik genoemd. Ik zou graag eens met een camera door haar steden zwerven. Na haar overlijden heeft de galeriehouder in het oude huis en atelier van Dirkje een museum voor haar ingericht.

Dirkje is geboren als William en heeft zich later in Londen laten opereren tot Dirkje. Alleen hierdoor werd er al veel over haar gesproken, maar veel verhalen komen uit de tijd dat ze nog William heette. Frans Lapoutre kende hem persoonlijk en wist over menig alcoholisch samenzijn te vertellen. "Als hij je 's middags vroeg of je zin had om een glaasje te drinken, dan moest je eerst bedenken of je de rest van de dag niets anders hoefde te doen."

Soms kan er bij een half gesloopt pand groot onkruid uit de goot groeien, of hebben berkenzaadjes een voedingsbodem tussen twee stenen gevonden. Daar is het half gesloopte gebouw nog te nieuw voor. Ik hoop op stukken betonijzer die uit het gebouw steken, zwarte stukken staal die op de bovenste rand omhoog prikken, en glimmende resten aluminium kozijnen die halverwege het lantarenlicht weerkaatsen. Ik zoek tekenen van leven in een dood gebouw.

Het lijkt of het leven eruit gesloopt is. Ik kijk over de schutting en zie betonijzer en ander sloopmetaal, allemaal op een grote hoop in een donkere hoek onder mij. Vanaf mijn standpunt kan ik het Muziekcentrum goed fotograferen, maar meer dan een registratie is het niet. Vol inspiratie tuur ik over de bouwput.

Inspiratie alleen is niet genoeg, ik moet er ook goed bij kunnen. Gelukkig kan ik enkele weken later onder begeleiding van RTV Utrecht wel op het terrein komen. Helaas is het meeste staal dan al weg. Alleen een oude roltrap heeft nog een paar details die uit een ets van Dirkje lijken te komen.


Frans de Jonge



Verwijzingen:

Grafmonument Dirkje Kuik onthuld met poëzie
Dirkje Kuik Museum.
Frans de Jonge op pad in donker Utrecht. Met een: Filmpje!