Nee, geen nieuwe stadspromotie. Twee weken geleden reisde ik per auto door Texas. Als zuinige Utrechter besloot ik geen binnenlandse vlucht te nemen van Houston naar San Antonio, maar voor 70 dollar een auto te huren. Dat was meer dan de helft goedkoper en in tijd gelijk.

Bovendien het was een rit van 200 mijl in bijna rechte lijn via de Interstate 10. Ik dacht, dan zie ik nog eens wat. Vol verwachting reed ik weg van George Bush Airport, langs de buitenwijken van Houston. Ik reed in een kleine Toyota met een kenteken van de staat Alabama. Dan ben je daar een soort boertje, bemerkte ik. De buitenmaatse Texaanse pick-ups van Dodge en Ford drukken je zo van de weg af. Het raast je voorbij met stickers op de laadbak met links de tekst 'Don’t mess with Texas'. En rechts 'Jesus loves you'. Wat moet ik nou geloven.

Uren reed ik door een soort maanlandschap. Bruin en dor, af en toe wat struiken en cactussen met als enige sensatie een restaurant in een oude treinwagon, voor de kenners: een caboose. En een helikopter, vier brandweerwagens en drie politieauto’s op de andere rijbaan. Je komt langs plaatsen als Weimar, New Berlin, Praha en Flatonia, die je een indruk geven van de oude volksaard.

Maar wat een schrijnende armoede in het land van Obama. Langs de kant van de weg, oude caravans waar gezinnen permanent in wonen. Gewoon in het kale landschap een paar struiken in bakken eromheen geplant tegen de kou. Vervallen loodsen, onduidelijke sloopbedrijfjes, lege kantoren, roestige tankstations en huisjes van spaanplaat met golfplaten daken. Af en toe wappert er de stars and stripes ten teken dat er een gezinslid in Afghanistan of Irak zit. 65-jarigen en ouder met een uitzendbaantje in de Subway of als derde hotelportier en collecterende oorlogsveteranen op parkeerplaatsen.

Geen pensioen of de belegging is door meneer Madoff in rook opgegaan. Het is een luxe dat wij in Utrecht ‘inspiratiebijeenkomsten’ mogen beleggen over duurzaamheid, reïntegratie en onderwijs. “Don’t mess with...”

René Verhulst