zaterdag 21 september 2019
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




Haast en spoed…
Column
Gepubliceerd: 2010-03-11
door: Quentin van Dinteren








Langzame mensen zijn een vloek. Trappelend van ongeduld probeer ik mij – de laatste tijd steeds vaker – een weg te banen langs stad- en streekbussen op Centraal Station. Als het druk is, is er altijd wel de een of andere treuzelaar voor mij, die mijn weg blokkeert.

Zo was ik laatst net lekker aan het marcheren, toen opeens mijn hele ritme werd onderbroken. Op mijn pad, traag voortkruipend als een gepensioneerde slak op de rug van een demente schildpad, wandelde een oude, halve zool die midden in mijn pad een folder aan het lezen was. Hij ging dezelfde kant op, maar niet snel genoeg.

Behendig duik ik in een dergelijk geval altijd opzij (desnoods werp ik mijzelf op de openbare weg voor een inhaalslag) en zo ook toen weer. Ik marcheerde als een malle, want ik wilde ergens heen; ik had haast. Maar het volgende obstakel wierp zich toen voor mij: mensen met rolkoffertjes…

Nu kan ik begrijpen dat men te lui is om een koffertje te dragen, maar leer dan uw rolkoffertje te bedienen zonder een hinder te zijn voor de medemens. Ga niet met zo’n suffig trekkoffertje op pad als je er niet mee om kunt gaan. En ga al helemaal niet erbij kijken alsof het de normaalste zaak ter wereld is dat je als een geflipte trekezel een plastic doos met onderbroeken en plein publique achter je aan hebt rollen.

Ik vloog met een gracieuze beweging om de rollende koffertjes heen en bewoog mij met een soort schone slag – mijn borst fier vooruit als een ware spitskrijger – langs alles om weer voort te marcheren… Enkel om mijn volgende obstakel tegen te komen: de onbenullige drol du flap die met zijn fiets dwars op het wandelpad gaat staan.

Teveel geïrriteerd om er nog iets bijdehands over te denken, sprong ik opzij en maakte ik met een prachtige beweging mijn weg weer naar de andere kant van het wandelpad. Alwaar ik ontweek: diverse bejaarden; scholieren die met zijn zevenennegentigen naast elkaar lopen en zwervers die zich overdwars en schuimbekkend langs je heen werpen om te vragen of je drie euro tweeënveertig voor ze hebt.

Uiteindelijk kwam ik bij de laatste soort eikel die irritant is in het lopen op straat. Namelijk die eikel die alles ontwijkt, haastig loopt te stappen en denkt dat hij overal langs kan vliegen, maar uiteindelijk niets opschiet. En die eikel ben ik. Want naast mij – aan het einde van mijn route – stond die trage, oude, halve zool met zijn folder met wie dit avontuur begon… Hij was er even snel als ik.

Quentin van Dinteren


Stuur dit bericht door!


© 2007-2012 AllesoverUtrecht