In het mediageweld over het vertrek van het landelijke toneel van de heren Eurlings en Bos zou je bijna vergeten dat in Utrecht nestor Kees Verhoef na 28 jaar de raad van de gemeente Utrecht vaarwel zei.

Vleutense Kees heeft sinds de inlijving van Vleuten-De Meern en Haarzuilens geprobeerd de westkant van Utrecht op de kaart te zetten. Zijn partij, opgericht met wat hardloopvrienden, haalde in 1982 de raad van de dorpen om er nooit meer te verdwijnen. Tot de dorpen werden opgeslokt en hij en de zijnen ook moesten verkassen van het bedaagde Dorpsplein van Vleuten naar de Utrechtse Oudegracht. Kees bleef zich verbazen over de manier waarop in de stad politiek werd bedreven. Veel harder en hectischer dan in de dorpen. Zijn korte tijd als deeltijd-cultuurwethouder in Utrecht was geen succes. Kees moest bezuinigen en wachtte keurig op ambtelijke voorstellen die maar steeds niet afkwamen. Daarop stuurden de voormannen van Leefbaar Utrecht, toen nog Schnetz en Westbroek, hem weg middels een briefje vanuit Zuid-Frankrijk.

Dat daar meer achter stak is zonneklaar. Leefbaar had grote plannen met de cultuur. Er moesten Culturele Zondagen komen en een Muziekpaleis. De toenmalige top van de Leefbaren had warme banden in cultureel Utrecht. Kees werd niet serieus genomen door de ambtenaren en zijn partij was niet nodig voor een meerderheid. De portefeuille cultuur moest snel in handen van Leefbaar komen en kwam dat dus ook.
Vanaf dat moment was Verhoef weer raadslid. Een knappe prestatie om dat nog negen jaar vol te houden.

Heel indrukwekkend waren zijn raadsbijdragen overigens niet. Dat is ook moeilijk als kleine fractie. Je kan niet alles doen. Maar wel interessant waren zijn beschouwingen over de manier waarop de politiek zou moeten werken. Kees was geen begenadigd spreker maar zijn dorpse humor en vaak rake bespiegelingen gaven hem de laatste jaren meer kleur. Dat was niet altijd zo. Vooral tot de verkiezingen van 2006 was zijn roep om meer voorzieningen in ‘Overkanaal’, of de wingewesten aan gene zijde van het Amsterdam-Rijnkanaal, vaak te luid en soms misplaatst. Pas toen de humor kwam, de beschouwelijkheid en de vriendelijkheid waarmee de woorden vaak werden uitgesproken, pas toen kwam er oprechte waardering voor dorpse Kees. Inmiddels iemand die ik ga missen in de raad.

Dat missen geldt natuurlijk meer vertrekkende raadsleden. Van de 45 zwaaiden er 23 af. Nikki Schipper en Marjan Schuring van GroenLinks bijvoorbeeld. Allebei twaalf jaar in de raad. Co-nestor Alice van Rooij hield het nog langer vol en loodste in haar eentje D66 door de raadsperiode 2001-2006. Ze maakte mee dat haar partij van 9, via drie naar 1 ging en weer terug naar 3 en nu naar 9. En dan de Leefbaren. Iedereen had verwacht dat de partij iets zou groeien, maar ze hielden niet meer dan 1 zetel van de ooit veertien over. Die is voor de nieuwe raadsnestor Vincent Oldenborg. Hij neemt het stokje van Van Rooij en Verhoef over en zal met zijn statuur veel meer invloed krijgen dan die lullige ene zetel.

Wouter de Heus