Utrecht: stad van Kennis & Cultuur. Ik lag werkelijk in een deuk toen ik op de eerste dag van de meteorologische lente het AD/UN opensloeg. In het land zien ze onze stad namelijk als ‘gezellig en centraal gelegen’, maar toch kwakt de gemeente er 2,5 miljoen euro tegenaan om dat beeld om te buigen in ‘Utrecht: stad van kennis & cultuur’. En als u er op dit moment ook nog om moet lachen, wacht maar af. Dat lachen zal u snel vergaan. Het nieuwe imago, van Domstad naar Slimstad, zal er ook bij u, en van uw eigen geld, in geramd worden. Ruim voor 2018, het jaar dat Utrecht Culturele Hoofdstad van Europa - god verhoede - moet zijn, kan ik u er midden in de nacht voor wakker maken. Daar zorgt onze afdeling City Marketing wel voor. En anders is er wethouder Floris de Gelder, die u een handje helpt. Mocht hij er dan niet meer zijn, dan is er altijd wel een andere stadsbestuurder die u in opdracht van de ambtelijke chef op het rechte spoor zet. U zult het merken. In 2018 is het aantal internationale studenten verdubbeld, het museumbezoek met 25 procent gestegen en het aantal hotelovernachtingen 60 procent hoger. “Utrecht is er klaar voor”, schreeuwt de wethouder.

Heerlijk, die holle mantra’s over niets en niemendal. Lees het collegewerkprogramma 2006-2010 nog eens na op waar de stad dit jaar allemaal klaar voor zou zijn. Op een paar punten na is daar amper iets van terecht gekomen. Allemaal schitterende ambities die zijn weggezakt in de zompige veenlaag rond Utrecht. Een ambtelijk apparaat dat geëxplodeerd is qua medewerkers om deze geweldige projecten NIET voor elkaar te krijgen. En ik ben niet cynisch of sarcastisch of zwartgallig. Ik stel alleen graag even vast dat een stad zich niet moet overeten aan onzin-dingen. Heb een visie, rustig en kalm, werk daar noest aan zonder overdreven te doen. Hemelbestormers hebben wij hier niet nodig. Denk aan de mensen die in deze stad wonen, werken, geboren worden en sterven. Veeg de straten netjes. Zorg als het glad is dat ouderen hun nek niet breken. Als er een bankje stuk is zet er een nieuw bankje neer. Zorg voor frisse lucht in schoollokalen. Loopt er te veel straattuig in een wijk, stuur ze naar een goede school of zet ze aan het werk. En anders achter de dikke deur en leer je ze daar een vak. Kortom: neem je inwoners serieus en maak geen spelletje van de lokale democratie.

Als u bovenstaand stukje leest is het de dag van de lokale democratie. U mag, net als ik, een hokje rood kleuren. Ik heb lang getwijfeld of ik wederom mee zal doen aan dat ritueel. Maar zolang vooral de stem van de nietstemmer niet meetelt - 50 procent opkomst betekent helaas niet 50 procent minder raadsleden en wethouders - zal ik het toch maar doen. Kijken of die nieuwelingen wat ambities durven thuislaten en Utrecht gewoon Utrecht laten zijn. Een mooie stad die geen reclame behoeft.

Wouter de Heus