Ik ben er nog niet uit. Wat moet een mens nu eigenlijk vinden van zoenende stelletjes in het openbaar? Toen ik jong was vond ik het prachtig als ik twee mensen op straat zag kussen. ‘Ieuuwwww’, giechelden mijn vriendinnetjes en ik dan hardop, het liefst gepaard met wat opzichtig gewijs. Als puber vond ik het vooral ‘voor schut’ als mensen hun affectie voor elkaar in het openbaar toonden, maar ik vermoed dat er in die tijd wel enige jaloezie in het spel was. Tegenwoordig weet ik niet meer wat ik er van moet denken.

Als het twee oudere mensen betreft vinden we het allemaal wel schattig en vertederend (mits ze hun tong binnenboord houden). ‘Wat knap, die mensen zijn al eeuwen samen en doen nog steeds lief tegen elkaar’, denken we dan vaak. Soms worden overigens misleid deze oudjes. Het betreft hier natuurlijk geregeld senioren die elkaar op 80-jarige leeftijd tijdens het sjoelen in de dagopvang geregeld hebben, maar dat terzijde.

Vertedering is meestal niet te ontdekken als we twee jonge, verliefde mensen op straat zien kussen. Dan worden toch al gauw de originele opmerkingen als ‘get a room’ toegeschreeuwd. Het kan ook vrij ranzig zijn om langs een dergelijk schouwspel te moeten lopen, sommige mensen zoenen gewoon een beetje vies. En zelfs als de zoen er al overtuigend en professioneel uitziet, heeft het wat opzichtigs. Alsof het stel wil laten weten: ‘Komt dat zien, kijk ons, wij zijn verliefd!’

Toch was ik laatst bijzonder gefascineerd door een verliefd stelletje. Terwijl ik aan het werk was, keek ik op een saai moment eens even uit het raam. En recht voor mijn neus waren twee mensen elkaar vol overgave aan het zoenen. Vol overgave is misschien zelfs een understatement. Ze leken elkaar op te willen eten, omver te willen duwen en er stond bovendien een fiets tussen hen in. Dat weerhield ze overduidelijk niet en het ging minuten zo door. Uit beleefdheid keek ik af en toe ook nog even naar mijn computer, maar mijn aandacht werd telkens weer naar deze ongegeneerde affectie getrokken.

Ineens waren ze klaar, pakten de fiets bij de hand en liepen weg alsof het nooit gebeurd was. Ik vond het bijzonder vreemd dat iets waar zij zo lang en intensief mee bezig waren, zo abrupt eindigde. Stiekem vond ik het ook erg lief en schattig, misschien zelfs vertederend. Dus nu ik eens op mijn gemak naar zoenende mensen in het openbaar heb kunnen kijken, ben ik er eindelijk achter dat ze wel leuk zijn. Je moet er alleen even de tijd voor nemen.

Elize