Het was een enerverende eerste helft van mei. De lange schoolvakantie, begonnen met Koninginnedag, had te kampen met baggerweer. Dat viel natuurlijk in het niet bij een vliegramp, een bijna failliet Europa, geschreeuw op de Dam een afvalstaking, aswolken, een olieramp en een schuinsmarcherende staatssecretaris. FC Utrecht maakte afgelopen zondag wat goed door Europees voetbal te halen. Een schrale troost.

Een schrale troost omdat de man van het bij de vliegramp omgekomen Utrechtse echtpaar een echte FC-supporter was. Grote tegenstellingen in de Galgenwaard waren het gevolg. Een minuut stilte bij aanvang en een hossende menigte op het veld na het laatste fluitsignaal.

Dan was er natuurlijk de discussie hoe de media zich moeten opstellen na zo'n drama. Zeventig omgekomen landgenoten en een jongetje van negen dat de ramp als een wonder overleefde. Een redelijk bizarre discussie die zich steeds vaker zal voordoen. Volgens mij heeft dat niets te maken met de hoeveelheid media of de kijkcijfers, maar vooral door de hijgerigheid van de maatschappij. Iedereen wil zich uiten en met al die internetfora en social media als Twitter kan iedereen zich uiten en doet dus dat ook. Er is geen tijd meer voor de nodige bezinning. Er moet direct een kamp gekozen worden. Deed de Telegraaf het goed of fout door te spreken met de jongen? En vooral, deed de Telegraaf het goed om dat gesprek af te drukken op de voorpagina?

Op Twitter spraken invloedrijke politici zich uit. Termen van walging of het oproepen tot het boycotten van de krant waren meteen te lezen. En daarop moest weer volop gereageerd worden. Iedereen deed zijn zegje en dezelfde avond volgde een discussie van voor- en tegenstanders op tv. En volgens mij trekt de karavaan meteen weer door naar het volgende incident zonder dat duidelijk gaat worden of de krant nu wel of geen grens heeft overschreden. Het gaat dus niet om de conclusie, maar vooral om de discussie. Iedereen doet zijn of haar duit in het zakje en als bij toverslag is het weer stil. Korte hype, oorverdovend gekakel en wat de lessen zijn is volstrekt onduidelijk. We komen daar niet meer vanaf.

En inmiddels kunnen we ons opmaken voor de landelijke verkiezingen en het WK voetbal. Verkiezingen in een periode dat duidelijk aan het worden is dat de economische crisis helemaal niet voorbij is. Nu ga ik hier niet de econoom uithangen, maar ik herinner mij een eigen column over de bizarre overheidssteun die werd uitgetrokken om de zaak draaiende te houden. Het was volstrekt logisch dat de economie meteen een terugval zou krijgen als ook de overheden moeten bezuinigen. En dat ze moeten bezuinigen is wel duidelijk. De zwakke broeders in Europa zijn bijna failliet en trekken de rest tot aan het randje. Het worden nog barre tijden. Dat krijg je als je kunstmatig de boel oppompt en nu die lucht er weer uit moet laten lopen. Ik gun onze Utrechtse afvalruimers een goed salaris, maar loonsverhoging voor alle ambtenaren in deze tijd? Ik begrijp er niets van. En Van Nistelrooy moet natuurlijk wel mee.

Wouter de Heus