zaterdag 21 september 2019
Versie 3.00.0
  Dé click met Utrecht!


Nieuws per e-mail?
Aanmelden Mijn AOU
Hier gratis aanmelden

Politiekpagina
Nieuwspagina
Meer nieuwspagina
Regio nieuwspagina
Variapagina




Hoogveenbulten
Column
Gepubliceerd: 2010-05-07
door: Quentin van Dinteren








Afgelopen weekend ben ik opgekomen voor de rechten van de gewone dophei. De gewone dophei is – zoals de lezer van AllesoverUtrecht weet, of in ieder geval dient te weten – een tweezaadlobbige dwergstruik. Tweezaadlobbigen staan erom bekend dat ze gezellig, maar wel emotioneel beladen zijn. Ik denk dat dit voortkomt uit hun grote levensvraag: “heb ik nu twee zaden in één lob of twee zaadlobben?”

Ik kan mij wel verplaatsen in die levensvraag, dus ik heb mij altijd verbonden gevoeld met de gewone dophei. In bijvoorbeeld Noord-Brabant en Drenthe heeft de gewone dophei een sterke positie verworven. De belangenverenigingen en Blijf-van-mijn-Tweezaadlobbige-Lijf Huizen zijn daar niet op één hand te tellen. Maar in Utrecht ligt het anders…

In Utrecht is de gewone dophei een beetje zoals Cor de 60-plusser die in Hart van Nederland geïnterviewd wordt en ook wel wat wil zeggen, maar zijn vrouw Hetty loopt heel de tijd te gillen dat het zo vervelend is dat de buren in het openbaar poepen. Cor kan dan enkel een beetje zompig zijn lippen op en neer smakken en geïrriteerd ja knikken als zijn Hetty weer wat gilt. Hij heeft reeds lang zijn recht van spreken opgegeven.

Utrecht was eens een stad die een gewone dophei met open armen binnenliet; een stad die met liefde luisterde naar verhalen over de glooiende hoogveenbulten waar de gewone dophei ooit vandaan kwam. Vandaag is het anders: de gewone dophei moet strijdbaar zijn. Dus ik ben naar de plek gegaan waar tweezaadlobbigen nog ongeremd zichzelf kunnen zijn en wild kunnen groeien. Hun allerlaatste Sanctum Sanctorum…

En dat is natuurlijk mijn balkon. Ik heb daar een spandoek opgehangen om de rechten van de gewone dophei te luider stemme te proclameren. Toen heb ik naar iedereen geschreeuwd die het maar horen wilde – dat waren vooral de barbecueënde buren – dat de gewone dophei een rijk cultureel erfgoed heeft. Hij verdient respect, liefde en heeft af een toe een aai over zijn tweezaadlobben nodig.

Sommige mensen zullen nu denken: “dus je hebt het hele weekend vanaf je balkon onsamenhangende dingen naar je buren geschreeuwd?”. En ja, mensen die niet weten hoe moeilijk het is om te vechten voor het belang van een ander, zullen dat inderdaad denken. Maar ik denk aan mijn strijd en weet dat het zoveel meer is dan dat… Zoveel meer.

Quentin van Dinteren


Stuur dit bericht door!


© 2007-2012 AllesoverUtrecht